A BOMBA NUCLEAR DO FANATISMO ISLÁMICO

"Ocidente só vai consentir na emerxencia dun Irán nuclear cando non teña outra opción, e as ventaxas rexionais de Irán sexan suficientemente fortes para lle permitir ter unha posición forte. A cuestión de Irán será resolta, non na mesa de negociaciacións senón nas rúas de Beirut e Bagdad".

(Artigo de fondo de 28 de Agosto do xornal Kayhan, xornal oficial iraniano que reflicte as posicións do número un da xerarquía política iraniana, o líder "espiritual" Khameiny)

ISRAEL: COMPOÑENTE CLAVE DA ESTRATEXIA XEOPOLITICA?

ISRAEL: COMPOÑENTE CLAVE DA ESTRATEXIA XEOPOLÍTICA
OCCIDENTAL?

Os procesos de secularización e modernización posteriores á Ilustración non lograron frear o desenvolvemento do antisemitismo herdado de xeración en xeración. Con todo, transformárono de tal xeito que este xa non partía dunha concepción relixiosa senón de novidosas filosofías como o racismo e o nacionalismo, as mesmas que servirían de inspiración e de trasfondo ao Holocausto. A raíz da creación do Estado de Israel, a hostilidade antixudea adquire outro cariz, o antisionismo que pon en cuestión o dereito xudeu á autodeterminación nacional. Con todo, as teorías conspiratorias plasmadas nos clásicos antisemitas como “Os Protocolos dos Sabios de Sión” seguen sendo evocadas nun intento de explicar o suposto rol que xoga Israel dentro da política occidental e da relación sui generis que sostén especialmente con Estados Unidos.

Neste sentido son de gran validez os conceptos vertidos por Daniel Pipes, director do Instituto de Investigación de Política Exterior en Filadelfia, no seu artigo "Israel, Norteamérica e o engano Arabe", publicado na revista Tikkun en abril de 1991. Logo dunha análise en profundidade sobre o tema, Pipes chega á conclusión de que o binomio Israel-Estados Unidos foi magnificado de xeito desmesurado polo mundo árabe o que impediu que se entablen negociacións entre iguais con obxecto de alcanzar a paz. Pipes lémbranos como, cando se iniciou a ofensiva contra Iraq por parte das forzas aliadas a principios de 1991, Saddam Hussein e os seus partidarios sostiñan dúas interpretacións contraditorias sobre o rol que xogaba Israel nesta guerra. En ocasións -principalmente cando se trataba de xustificar os seus ataques con mísiles a Israel- os iraquís presentaban o conflito como unha gran conspiración maquinada polos sionistas e executada polos americanos.

"Esta guerra librada contra nós é unha guerra sionista", declarou Saddam Hussein nunha entrevista televisada a finais de xaneiro. "É aquí onde o sionismo combátenos a través do sangue americano". Con todo cando Bagdad quixo retratar ao presidente Bush como o "Satán da Casa Branca" Israel foi descrito como instrumento de Estados Unidos. Obviamente só unha ou ningunha destas caracterizacións pode ser verdadeira.

Contradicións semellantes -afirma Pipes- xurdiron aínda antes do inicio da crise no Golfo Pérsico. Así, o 24 de xuño de 1990, case un mes antes da invasión iraquí a Kuwait, un xornal de Bagdad denunciou que o goberno norteamericano funcionaba como canle de reprodución das decisións adoptadas polo Estado xudeu e que carecía dunha política independente en relación ao conflito árabe-israelí. Catro días despois outro xornal de Bagdad propuxo exactamente a tese oposta ao declarar que por décadas Estados Unidos utilizara á "entidade sionista" coma unha ferramenta para salvagardar os seus intereses na rexión.

Os iraquís non son os únicos que adoptaron estas posicións contraditorias. Gamal A. Nasser -o carismático líder exipcio- declarou que se non fose pola axuda británica a idea dun estado sionista permanecería como a "fantasía dun tolo". Ao mesmo tempo apoiaba a noción extremista da "conspiración xudía": "Trescentos sionistas, todos eles coñecidos entre eles, gobernan o destino do continente europeo". Así mesmo, Anwar Sadat, o seu sucesor, describía a Israel como o xendarme de Washington no Medio Oriente mentres que noutras ocasións sostiña que a política norteamericana "daba preeminencia aos intereses de Israel por enriba dos da UE.".

O goberno sirio de Hafez Al Assad tamén se contradí nas súas opinións ao respecto das relacións Unión Europea-Israel. Cando mantiña lazos estreitos con Moscú, Damasco subliñaba os perigos dun complot imperialista e denunciaba a Israel como unha "base norteamericana". En contraste, agora que Siria tratou de mellorar as súas relacións con Washington, culpa aos xudeus por socavar a política americana. Acontece o mesmo coa OLP, aduce Daniel Pipes. "A entidade sionista" -declarou Yaser Arafat en abril de 1990- "representa a punta de lanza das forzas hostís mundiais contra a nación árabe. O seu papel consiste en protexer os intereses desas forzas." Pola súa banda Hani-Al-Hasan, un asistente de alto rango de Arafat, insiste en que a Ubión Europea está gobernado por un lobby sionista. Como ven en realidade os árabes a Israel? A noción de que o sionismo serve como instrumento do poderío occidental é moi antiga explica Pipes- e remóntase cando menos a Abdulhamit II, o sultán otomán que gobernou entre 1876 e 1909. Este partía dunha premisa lóxica. Despois de todo se San Petersburgo coidaba dos intereses dos armenios e Londres era aliado dos drusos, Por que non se podía asumir que os xudeus ou os sionistas tamén tiñan un promotor? O problema era que a súa hipótese era falsa. Por que queren os imperialistas que Israel exista? Daniel Pipes argumenta que os árabes teñen unha gran variedade de respostas a esta pregunta. Ash-Sha'b un xornal exipcio de esquerda, describe a Israel como unha simple póla da CIA. Ahmed Jibril, líder do FPLP-Comando Xeral da OLP chama a Israel o corredor aéreo de Estados Unidos no medio Oriente. Khalid-Al-Hassan, líder da OLP, ve a Israel como unha corporación transnacional tipo General Motors. E dacordo á cosmovisión árabe, Que funcións cumpre? pregúntase Daniel Pipes. Moitas e moi distintas. Por exemplo para Nasser, Israel poñía en perigo o nacionalismo panárabe por ser un instrumento do imperialismo. No Pacto Nacional Palestino, a Carta Magna da OLP, acúsase a Israel de ser a "base xeográfica do imperialismo mundial, colocada estratéxicamente para combater as esperanzas de liberación, concordia e progreso da nación árabe". En 1964 Mohamed Heikal, confidente de Nasser, afirmaba que o principal papel de Israel era controlar o comercio de petróleo e que "o fluxo de cru árabe foi un dos máis importantes factores para o establecemento de Israel en terra árabe".

Para os fundamentalistas musulmáns Israel é o medio para suprimir ao verdadeiro Islam. O Aiatolá Jomeini sostiña que "Israel penetrou en todos os asuntos militares, políticos e económicos iranianos coa intención de aniquilar ao Islam" Hamas, o grupo palestino fundamentalista, acusa aos xudeus de tratar de liquidar ao Islam. Outros apuntan á suposta participación israelí para fomentar actividades contra- revolucionarias. Curiosamente tamén existe unha visión subxacente na que Israel é considerado non como un instrumento do imperialismo, senón como a súa vítima. Muhammad Manhdi at Tajir, embaixador árabe en Gran Bretaña, explicaba que "non son os xudeus os que crearon o Estado de Israel. Esta idea é unha invención dos seus inimigos, especialmente os británicos, que trataban así de evitar que os xudeus os gobernaran a eles". Khadafi ampliou esta idea advertíndolles aos xudeus que os europeos: " ...queren librarse de vostedes deixándoos en Palestina para que os árabes os eliminen algún día". A noción dos xudeus como vítimas non tivo gran aceptación entre os musulmáns, posibelmente porque non coincide co obxectivo de presentar a Israel como o Gran Satán.

Daniel Pipes apunta que existiron outras concepcións sobre Israel. Algúns musulmáns vían ao comunismo como un complot xudeu. O rei Faisal de Arabia Saudita (1905-75) cría na conspiración sionista-bolchevique contra os árabes. Outros líderes na rexión describen a Israel non como unha ameaza unicamente para eles mesmos senón para toda a humanidade. Tal é o caso de importantes figuras da OLP que efectivamente cren que na súa loita antisionista están beneficiando á humanidade. A Carta de Principios de Hamas reflicte esta mensaxe ao citar aos Protocolos dos Sabios de Sión, o fraudulento texto antisemita clásico: "Os inimigos lograron amasar enormes fortunas materiais que explotaron para realizar os seus perversos soños. usaron a súa riqueza para gañar o control dos medios de comunicación.. Estiveron detrás da Revolución Francesa e da Comunista. Instigaron a primeira guerra mundial e a segunda guerra mundial... Foron eles os que deron as instrucións para crear as Nacións Unidas e o Consello de Seguridade para reemprazar á Liga de Nacións e gobernar así a través delas."

Para Pipes é un feito que as grandes potencias, dentro da súa estratexia xeopolítica, si consideraron a Israel como un factor clave, do mesmo xeito que a outros actores da zona. A Declaración Balfour de 1917 apoiaba un Fogar Nacional en Palestina para o pobo xudeu e o goberno norteamericano efectivamente formou unha alianza estratéxica con Israel na década dos 80. Pero todo isto debe ser posto en contexto. Londres logo se arrepentiu do seu inicial apoio e a axuda estadounidense a Israel que chegou trinta anos despois da súa creación, provén máis daqueles que senten un lazo moral e espiritual co Estado xudeu que dos grandes imperialistas. A idea de Israel como instrumento do imperialismo non xorde no medio Oriente -explica Pipes- senón que se remonta a Lenin e aos inicios do estado bolchevique. A noción de que Israel é parte dun complot xudeu mundial, á súa vez, deriva da ideoloxía nazi.

Dende a década dos 20 Adolfo Hitler expresou as súas sospeitas das metas sionistas: "Non pensan establecer un Estado xudeu para vivir nel senón para crear unha estrutura central". Así, a natureza do Estado de Israel como a dos xudeus en distintas épocas da súa historia, foi distorsionada. Esta circunstancia impide que se poidan establecer relacións maduras entre Israel e os seus veciños árabes. Mentres persistan estas fantasías e Israel non sexa aceptado como o que é -a concreción das aspiracións nacionais xudías- o diálogo e o uso de canles diplomáticas convencionais perfílanse aínda como unha posibilidade remota.

UN ARTIGO PUBLICADO EN Tribuna Israelita

ONDE ESTÁ O ANTISEMITISMO?

POR UMBERTO ECO

Toda unha serie de recentes acontecementos (non só atentados, senón tamén preocupantes sondaxes de opinión) volveron situar no primeiro plano da actualidade a cuestión do antisemitismo. É difícil distinguir a oposición á política de Sharon (no que coinciden ate moitos israelies) do antiisraelismo, e este do antisemitismo. Pero a tendencia da opinión pública e dos medios de comunicación é facer de calquera herba un palleiro. Ademais, dá a sensación de que a opinión pública occidental descansa sobre dúas ideas coas que trata de tranquilizar a súa conciencia: o antisemitismo é unha cuestión árabe e, en Europa, redúcese a unha estreita franxa de neonazis.

Europa nunca soubo distinguir ben entre o antisemitismo relixioso, o popular e o científico. É verdade que o antisemitismo relixioso foi responsábel do antisemitismo popular. Proclamar que os xudeus eran un pobo deicida xustificou moitos exterminios, a máis diso que era difícil para os pobos europeos asimilar aos xudeus da diáspora decididos a seguir conservando as súas tradicións. Os seguidores da relixión do Libro e, polo tanto, da lectura, aparecían, nun universo de analfabetos, como perigosos intelectuais que falaban unha lingua descoñecida. Pero por antisemitismo científico entendo aquel que sostén, con argumentos histórico- antropolóxicos, a superioridade da raza aria sobre a hebrea e a doutrina política do complot hebreo para conquistar o mundo cristián, cuxa máxima expresión son os “Protocolos dos Sabios de Sión”. E tamén isto é produto da intelligentzia laica europea. No mundo árabe non existe antisemitismo teolóxico, porque o Corán recoñece a tradición dos grandes patriarcas da Biblia, desde o Xénese a Abraham. Na época da súa expansión, os musulmáns foron bastante tolerantes cos hebreos e cos cristiáns. Estes eran cidadáns de segunda categoría, pero na medida en que pagasen os seus impostos podían seguir coas súas respectivas relixións e desenvolver os seus negocios. Non sendo relixioso, o actual antisemitismo islámico é, pois, de natureza exclusivamente étnico-política, ficando as motivacións relixiosas relegadas a simples apoios, non a fundamentos.

Se os sionistas do século XIX establecesen o novo Estado de Israel en Utah, os árabes non serían antisemitas. Non quero que se me malinterprete. Por razóns históricas e relixiosas, os hebreos tiñan lexitimamente todos os dereitos a establecerse en Palestina; durante un século a súa penetración foi pacífica e teñen todo o dereito do mundo a permanecer alí, porque o conquistaron co seu tremendo esforzo. En calquera caso, o antisemitismo árabe é territorial e non teolóxico.
Máis grave é, en cambio, a responsabilidade europea. O antisemitismo popular apoiado polo antisemitismo relixioso produciu masacres, pero sempre locais e non programadas. O auténtico antisemitismo científico nace a finais do XVII e principios do XVIII e non en Alemaña, senón en Italia e na Francia lexitimista. É en Francia onde toman corpos as teorías do racismo e das raíces étnicas da civilización. E é en Francia e en Italia onde se elabora a teoría do complot xudaico, responsábel primeiro dos horrores da Revolución Francesa e, despois, dunha trama cuxo obxectivo sería dominar a civilización cristiá.

A Historia probou que os Protocolos foron elaborados por uns xesuítas lexitimistas e polos servizos secretos franco-rusos e que só máis tarde foron asumidos como unha obra indiscutíbel tanto por parte dos reaccionarios zaristas como dos nazis. Pero malia todo, a maioría das webs árabes de Internet baséanse neste antisemitismo científico europeo.

Gianfranco Fini está facendo todo o posíbel para despegar a historia pasada do antisemitismo, e iso hónralle. Pero se van vostedes a calquera librería especializada, toparán xunto a libros de ocultismo sobre o Santo Grial, os discursos de Mussolini e os Protocolos. Unha curiosa mestura da que se servía un ideólogo italiano da dereita, sempre presente nestas librerías, como Évola.
Evidentemente, tamén existen organizacións terroristas que, independentemente de Fassino ou de D'Alema, proclámanse «comunistas». Pero a esquerda italiana gañou a pulso, cos seus propios mortos, o dereito de distinguirse destas franxas extremistas, apoiando ao Estado contra deriva terrorista.

Quen é entón o que fai de calquera herba un palleiro? Berlusconi que -por moi eficaz que sexa politicamente- non ten autoridade cultural algunha. A dereita de Fini fai o mesmo ou está disposta a dicir que Évola, cando non era un estúpido simpático, cientificamente inculto pero de agradable lectura, era un furibundo antisemita e non renunciou a selo nin sequera logo da guerra? Quen ten que ocuparse de desmantelar, na escola e na educación permanente dos adultos, as tolemias do antisemitismo científico do que era cómplice, nos delirantes números da defensa da raza, o honorable Almirante?

É un deber e unha necesidade defendernos do terrorismo árabe. Pero combatendo, polo menos no plano da educación permanente, aos inimigos que temos na nosa propia casa e que son os inspiradores do antisemitismo árabe.

*Umberto Eco é semiólogo e escritor italiano. publicou obras de ficción como O nome da rosa e O péndulo de Foucault, ademais de varias decenas en ensaios . 30 de decembro de 2003

FELIZ ANINOVO 5767

Por Moncho Iglesias Míguez.

As tradicións están marcadas e repítense en todas as familias. É habitual desexar un shana tová umetuká (feliz e doce ano novo) cando se saúda e os máis relixiosos engaden o anhelo de que a outra persoa sexa inscrita no libro da vida. Isto é así porque este día ábrense tres libros: un para os xustos e honrados, un para os malos e outro para o resto da xente. Mentres eses que se portaron peor quedan inmediatamente rexistrados no libro da morte, a xente regular queda en suspensión ata Yom Kippur (Día do perdón), dez días máis tarde.Como todas as festividades xudías, a cerimonia comeza co ocaso, marcado polo son de sirenas que se escoitan en todo o país, e o alumeado de candeas. Servindo de preparación para esa última velada do ano, percórrense as sinagogas, a noite anterior, lendo os textos sagrados e compartindo vixilia. O día propio, que, de acordo a certas leis relixiosas, nunca pode cadrar domingo, mércores ou xoves, séguense certas regras transmitidas xeración tras xeración. Neste sentido, as roupas negras, vestidas polos máis relixiosos durante todo ano, múdanse por prendas claras e mantos brancos. Ao mesmo tempo, as comidas sempre inclúen certos alimentos, todos elos simbolizando a data que se venera.

Mazás bañadas en mel, mostra da esperanza dun ano doce; granada, posto que crese que a froita contén 613 grans, o número exacto de preceptos que ha cumprir un bo xudeu; un peixe ao que se lle poda comer a cabeza, para que o ano comece ben e sega así ata o final, e para que esteamos sempre á cabeza de todo; e outros pratos propios de cada unha das culturas que congrega a relixión xudía enchen mesas regadas de viño e rezos para cada un dos manxares. Mais hai un alimento que debe evitarse: os froitos secos. Amais de producir flegmas e facer así máis difícil o recitado dos rezos do día, o valor numérico da palabra en hebreo, egoz, é o mesmo que pecado, heta.Familias enteiras unidas ao redor das Escrituras Sagradas lembran os ditados da súa fe, facendo coincidir a xudeus e musulmáns no silencio de acordos espirituais que só separa o home. Para ambos empeza un período de reflexión no que preocupan os pecados cometidos durante o ano e se intenta meditar sobre eles para non repetilos.

Así pois: shalom aleinu u-al kol a-olam, que a paz sexa connosco e con todo o mundo.

Moncho Iglesias Míguez

Publicado en VIEIROS www.vieiros.com

O MUNDO PERMANECE EN SILENCIO

Este extenso artigo foi publicado o 22/09/2006 no xornal israelita Ma’ariv. O seu autor, Ben Dror Yemini, un xornalista de esquerda, é editor das páxinas de opinión do xornal. O artigo orixinal en hebreo pode ser lido aqui: והעולם שותק. Ben Dror Yemini expón varias cuestións pertinentes e presenta feitos que merecen unha reflexión profunda. Para ler moi atentamente.

Por Ben Dror Yemini

Facto número 1: Desde o estabelecimento do Estado de Israel, um genocídio cruel é perpetrado contra muçulmanos e árabes. Facto número 2: O conflito no Médio Oriente entre israelitas e árabes no seu todo, e contra os palestinianos em particular, é considerado o conflito central do mundo actual. Facto número 3: Segundo sondagens levadas a cabo na União Europeia, Israel é considerada “a maior ameaça à paz mundial”. Na Holanda, por exemplo, 74% da população defende este ponto de vista. Não o Irão. Não a Coreia do Norte. Israel.A ligação entre estes factos criou a maior fraude dos nossos tempos: Israel é encarado como o país responsável por todas as calamidades, desgraças e sofrimentos. Representa um perigo à paz mundial, e não apenas para o mundo árabe ou islâmico.

Como funciona a fraude

O dedo é habilmente apontado. É difícil culpabilizar Israel pelo genocídio no Sudão ou pela guerra civil na Argélia. Como é que isto é feito?Dezenas de publicações, artigos, livros, jornais e websites dedicam-se a um propósito único: transformar Israel num Estado que incessantemente comete crimes de guerra. Em Jacarta e Khartoum queimam-se bandeiras israelitas e em Londres, Oslo e Zurique publicam-se artigos carregados de ódio apoiando a destruição de Israel. Qualquer pesquisa nos motores de busca da Internet com as palavras “genocídio” contra “muçulmanos”, “árabes” ou “palestinianos” – com “sionista” ou “Israel” como contexto – dará resultados incontáveis. Mesmo depois de filtrado o lixo, restam milhões de publicações escritas com a maior das seriedades.Esta abundância dá resultado. Funciona como uma lavagem ao cérebro. Há cinco anos testemunhámos um espectáculo anti-israelita na Convenção de Durban [ver “Terrorism and Racism: The Aftermath of Durban,” by Anne F. Bayefsky]. Há dois anos sentimo-nos chocados quando um membro da nossa comunidade académica acusou Israel de “genocídio simbólico” contra o povo palestiniano. Mas isso não foi nada. Há milhares de publicações que acusam Israel de praticar um genocídio nada simbólico.Sob a capa académica ou jornalística, Israel é hoje comparada à infame Alemanha de outros tempos. Em conclusão, há aqueles que apelam ao fim do “projecto sionista”. Posto de forma mais simples: porque Israel é um país que comete tantos crimes de guerra e pratica limpeza étnica e genocídio, não tem direito a existir. Esta, por exemplo, é a essência de um artigo do escritor norueguês Jostein Gaarder que, entre outras coisas, escreveu: “chamemos os assassinos de crianças pelo seu próprio nome” [ver Heretics’ almanac: A literary critique of Jostein Gaarder’s infamous piece, por Leif Knutsen]. A conclusão é que Israel não tem direito a existir.Por entre tudo isto, a tragédia é que massacres acontecem em países árabes e islâmicos. Um genocídio protegido pelo silêncio do mundo. Um genocídio perpetrado por uma fraude que provavelmente não terá paralelo na história da humanidade. Um genocídio que não tem qualquer ligação a Israel, a sionistas ou judeus. Um genocídio maioritariamente contra árabes e muçulmanos, perpetrado maioritariamente por árabes e muçulmanos.Esta não é uma questão de opinião ou ponto de vista. Isto é o resultado de uma avaliação factual, tão precisa quanto possível, do número de vítimas de várias guerras e conflitos que tiveram lugar desde o estabelecimento do Estado de Israel até hoje. É um morticínio de larga escala. Um massacre. É o extermínio integral de aldeias, cidades e de populações inteiras. E o mundo permanece em silêncio. Os muçulmanos estão, de facto, ao abandono. São chacinados e o mundo cala-se. E se abre a boca, não se queixa dos morticínios. Não se queixa destes crimes contra a humanidade. Queixa-se de Israel.A grande fraude, aquela que cobre os factos reais, continua a crescer por uma razão simples: Os media e os meios académicos no Ocidente participam nela. Em inúmeras publicações Israel é retractado como um Estado que pratica “crimes de guerra”, “limpeza étnica” e “matanças sistemáticas”. Por vezes é por ser moda, outras por engano, outras vezes ainda é o resultado de hipocrisia e dualidade de critérios. Por vezes é o novo e o velho antisemitismo, da esquerda e da direita, encoberto ou descarado.

O conflito Israelo-Árabe

O estabelecimento sionista deste país [Israel], que começou nos finais do século XIX, criou, de facto, um conflito entre judeus e árabes. O número de mortos resultantes de confrontos vários até ao estabelecimento do Estado de Israel não foi mais de uns poucos milhares, tanto judeus como árabes. A maior parte dos árabes mortos durante esses anos foram-no em lutas armadas entre os próprios árabes; como, por exemplo, durante a Grande Insurreição Árabe de 1936-1939. Era um sinal do que estava para vir. Muitos outros foram mortos em resultado da mão pesada do Mandato Britânico. Israel nunca fez nada comparável.A guerra de Independência de Israel [ver 1948 Arab-Israeli War - Wikipedia], também conhecida com a Guerra de 48, fez entre 5.000 a 15.000 mortos entre palestinianos e cidadãos de países árabes. Nesta guerra, tal como em qualquer outra guerra, houve atrocidades. Os agressores declararam o seu objectivo de forma clara, e caso tivessem vencido o mundo teria assistido ao extermínio em massa de judeus. Do lado de Israel houve também actos de barbárie, mas estes situaram-se sempre na margem das margens. Menos, muito menos do que em qualquer outra guerra dos tempos modernos. Muito menos do que continua a ser perpetrado diariamente, por muçulmanos maioritariamente contra outros muçulmanos, no Iraque e no Sudão.O evento seguinte foi a Guerra do Sinal de 1956 [ver Suez Crisis - Wikipedia]. Cerca de 1.650 egípcios foram mortos por tropas de Israel, França e Reino Unido.Depois veio a Guerra dos Seis Dias (1967) [ver Six-Day War]. As mais elevadas estimativas apontam para 21 mil árabes mortos em três frentes – Egipto, Síria e Jordânia.A Guerra do Yom Kippur (1973) [ver Yom Kippur War - Wikipedia] resultou em 8.500 árabes mortos, desta vez em duas frentes – Egipto e Síria.Houve também guerras mais “pequenas”: a primeira Guerra do Líbano, que inicialmente fora apenas contra a OLP e não contra o Líbano. Esta foi uma guerra dentro de outra guerra. Estes foram os anos da sangrenta guerra civil libanesa, uma guerra que discutiremos mais à frente. Tal como a segunda guerra do Líbano, na qual perderam a vida cerca de um milhar de libaneses.Milhares de palestinianos foram mortos durante a ocupação israelita dos territórios, que foi iniciada no final da Guerra dos Seis Dias. A maioria das baixas registaram-se durante as duas Intifadas, aquela que começou em 1987 que resultou em 1.800 palestinianos mortos, e a iniciada em 2000, com 3.700 mortos palestinianos. Entre estes conflitos houve mais acções militares que causaram fatalidades entre a população árabe. Se exagerarmos podemos dizer que mais umas poucas centenas de pessoas foram mortas. Não centenas de milhar. Não milhões.A contagem total dá cerca de 60 mil árabes mortos no quadro do conflito Israelo-Árabe. Entre eles, alguns milhares de palestinianos, apesar de ser por causa deles, e só por eles, que Israel é o alvo da ira mundial. Todas as mortes são absolutamente lamentáveis. É perfeitamente aceitável e perfeitamente normal criticar Israel. Mas a censura obsessiva enfatiza um facto ainda mais espantoso: o silêncio do mundo, ou pelo menos o seu silêncio relativo, face ao extermínio sistemático de milhões de outros perpetrado por regimes árabes e muçulmanos.

O preço do sangue dos muçulmanos

Daqui para a frente temos de colocar outra questão: Quantos árabes e muçulmanos foram mortos durante os mesmos anos por outros países, pela França e pela Rússia, por exemplo, e quantos árabes, muçulmanos e outros foram mortos durante esses mesmos anos por árabes e muçulmanos? A informação aqui coligida é baseada em várias fontes, de institutos e instituições académicas a organizações internacionais (como a Amnistia Internacional e outras dedicadas à salvaguarda dos direitos humanos), das Nações Unidas e de organizações governamentais.Em alguns casos várias organizações apresentam números diferentes e contraditórios. As diferenças por vezes chegam às centenas de milhar e mesmo milhões. Provavelmente nunca saberemos os números exactos. Mas mesmos os mais baixos números aceites e estabelecidos, que são a base dos parágrafos que se seguem, apresentam um quadro simultaneamente chocante e assustador.
Argélia: Poucos anos depois do estabelecimento do Estado de Israel, deflagrou outra guerra de independência. Desta vez foi a Argélia contra a França, entre os anos de 1954 e 1962. O número de vítimas do lado muçulmano é ainda tema de uma acesa controvérsia. Segundo as fontes oficiais argelinas é superior a um milhão. Há investigadores no Ocidente que aceitam este número. Fontes francesas afirmaram no passado que morreram apenas 250 mil muçulmanos, com baixas adicionais de mais 100 mil entre os muçulmanos que colaboravam com os franceses. Mas estas estimativas são consideradas tendenciosas e baixas. Hoje em dia poucos questionam que os franceses mataram perto de 600 mil muçulmanos. E estes são os mesmos franceses que não cessam de pregar contra Israel; Israel que durante toda a história do conflito com os árabes nem chegou a um décimo desse número e, mesmo assim, apenas contando com as estimativas mais severas.O massacre na Argélia continua. A Frente Islâmica de Salvação (FIS) venceu as eleições de 1991. Os resultados eleitorais foram cancelados pelo exército. Desde então o país tem vivido uma sangrenta guerra civil, entre o governo central, apoiado pelas forças armadas, e movimentos islâmicos. Segundo várias estimativas, a guerra civil argelina fez mais de 100 mil vítimas mortais. A maioria das quais têm sido civis inocentes. Grande parte das mortes têm ocorrido em massacres horrendos de aldeia inteiras, incluindo mulheres, crianças e velhos.Sumário: 500.000 a um milhão de mortos durante a guerra de independência; 100.000 na guerra civil desde 1992.

Sudão: Um país destroçado por campanhas de destruição, quase todas entre os árabes muçulmanos do norte, que controlam o país, e o sul, onde a população é negra. Este país teve duas guerras civis, e nos últimos anos tem-se assistido a um massacre continuado, com o patrocínio do governo, na província de Darfur. A primeira guerra civil estendeu-se de 1955 a 1972. Estimativas moderadas apontam para 500.000 vítimas mortais. Em 1983 começou a chamada segunda guerra civil. Não foi bem uma guerra civil, mas sim o massacre sistemático definido como genocídio. Os objectivos eram a islamização, a arabização e a deportação em massa que ocasionalmente se tornou massacre, também pela necessidade de controlar enormes campos de petróleo. Estamos a falar de quase dois milhões de mortos.A divisão entre vítimas muçulmanas e não-muçulmanas não é clara. A região de Noba, povoada maioritariamente por muçulmanos negros, foi um dos principais palcos dos horrores. Os negros, mesmo que sejam muçulmanos, não têm a vida nada facilitada. Desde a ascensão ao poder dos radicais islâmicos, sob a liderança do Dr. Hassan Thorabi, a situação tem piorado. Esta é provavelmente a pior serie de crimes contra a humanidade desde a Segunda Guerra Mundial – limpeza étnica, deportações, massacres em massa, escravatura, violação sistemática de mulheres, aplicação forçada das leis islâmicas, crianças retiradas aos seus pais. Milhões de sudaneses tornaram-se refugiados. Tanto quanto saiba, não há milhões de publicações a exigir o “direito de retorno” dos sudaneses e não há nenhuma petição de intelectuais a negar o direito do Sudão existir.Nos últimos anos começou-se a falar de Darfur. Muçulmanos árabes têm massacrado muçulmanos e animistas. Os números são pouco claros. Estimativas moderadas falam em 200 mil vítimas mortais do conflito, outras apontam para 600 mil. Ninguém sabe ao certo. E os massacres prosseguem.Sumário: entre 2.600.00 a 3.000.000 de mortos.

Afeganistão: Este país é uma teia de massacres – domésticos e externos. A invasão soviética, que começou a 24 de Dezembro de 1979 e terminou a 2 de Fevereiro de 1989, deixou pelo caminho cerca de um milhão de mortos. Outras estimativas falam em milhão e meio de civis mortos, mais 90 mil soldados.Depois da retirada das forças soviéticas, o Afeganistão enfrentou uma série de guerras civis entre apoiantes soviéticos, os mojahidin e os taliban. Cada um dos grupos defendia e praticava uma doutrina de extermínio do adversário. A soma das fatalidades da guerra civil, até à invasão das forças da coligação internacional lideradas pelos Estados Unidos em 2001, é de cerca de um milhão.Há quem lamente, e com razão, a carnificina que teve lugar em resultado da ofensiva para derrubar o regime taliban e como parte da luta armada contra a al-Qaeda. Bem, a invasão do Afeganistão provocou um número relativamente limitado de vítimas, menos de 10 mil. Se esta não tivesse ocorrido assistiríamos à continuação do auto-imposto genocídio, à razão de 100 mil mortos por ano.Sumário: De 1.000.000 a 1.500.000 mortos durante a invasão soviética; cerca 1.000.000 mortos na guerra civil.

Somália: Desde 1977 que este Estado muçulmano da África Oriental tem permanecido submerso numa interminável guerra civil. O número de vítimas é estimado em 550 mil. São muçulmanos a matar outros muçulmanos. As Nações Unidas tentaram intervir com missões de manutenção de paz que redundaram em fracasso, tal como fracassaram tentativas posteriores das forças americanas.A maioria das vítimas não morre em campos de batalha, mas em resultado de privação deliberada de alimentos, massacres de civis, bombardeamentos intencionais de populações civis (como os bombardeamentos de Somaliland, que provocaram mais de 50 mil mortos).Sumário: 400.000 a 550.000 mortos.

Bangladesh: Este país aspirou a tornar-se independente do Paquistão. O Paquistão reagiu com uma invasão militar que provocou uma destruição em massa. Não foi uma guerra, foi um massacre. Entre um a dois milhões de pessoas foram sistematicamente liquidadas em 1971. Alguns investigadores definem os eventos desse ano no Bangladesh como um dos três grandes genocídios da história (depois do Holocausto e do Ruanda).Uma comissão de inquérito nomeada pelo governo do Bangladesh contou 1.247.000 fatalidades como resultado do massacre sistemático de civis pelo exército paquistanês. Há igualmente inúmeros relatos de “esquadrões da morte”, onde soldados muçulmanos eram enviados para executar assassínios em massa de agricultores muçulmanos.O exército paquistanês cessou as hostilidades apenas depois da intervenção da Índia, que sofrera um influxo de milhões de refugiados do Bangladesh. Mais de 150.000 mil pessoas foram mortas em actos de retaliação após a retirada do Paquistão.Sumário: 1.400.000 a 2.000.000 mortos

Indonésia: O maior Estado muçulmano do mundo compete com o Bangladesh e o Ruanda para o questionável título de “maior genocídio desde o Holocausto”. O massacre teve início com a revolta comunista de 1965. Há diferentes estimativas em relação ao número de fatalidades também neste caso. As mais aceites apontam para 400.000 indonésios mortos entre 1965 e 1966, apesar de estimativas mais rígidas falarem em números muito mais elevados.Os massacres foram perpetrados pelo exército, liderado por Hag’i Mohammed Soharto, que subiu ao poder e controlaria o país durante os 32 anos seguintes. Um investigador escreveu que a pessoa encarregue de reprimir a rebelião, o general Srv Adei, admitiu: “Matámos 2 milhões, não um milhão, e fizemos um bom trabalho.” Mas para esta discussão vamos cingir-nos às estimativas mais baixas.Em 1975, depois do fim do domínio português, Timor Leste declarou a independência. Pouco tempo depois, Timor foi invadido pela Indonésia, que dominou o território com mão de ferro até 1999. Durante este período, entre 100.000 a 200.000 pessoas foram mortas.Sumário: 400.000 mortos, mais de 100.000 a 200.000 em Timor Leste.

Iraque: A esmagadora maioria da destruição ocorrida nas últimas duas décadas foi obra de Saddam Hussein. Este é outro exemplo de um regime que matou milhões de pessoas. Um dos seus pontos altos foi durante a guerra Irão-Iraque, no conflito sobre o Shat El Arab, o rio criado pela convergência do Tigre e do Eufrates.Este foi um conflito que não levou a mais nada que não destruição em larga escala e mortes em massa. As estimativas apontam entre 450.000 e 650.000 mortos do lado iraquiano, e entre 450.000 a 950.000 mortos iranianos. Judeus, israelitas e sionistas não estavam por perto, tanto quanto sei.Vagas de purgas, algumas motivadas politicamente (contra a oposição), outras étnicas (contra a minoria curda) e algumas motivadas pela religião (a minoria sunita no poder contra a maioria xiita), provocaram um número impressionante de vítimas. Estimativas variam entre um milhão, segundo fontes locais, e 250.000, segundo a Human Rights Watch. Outras organizações internacionais apontam para 500.000 mortos.Em 1991 e 1992 houve uma rebelião xiita no Iraque. Há, também aqui, estimativas contraditórias quanto ao número de vítimas, variando entre 40.000 e 200.000. Aos iraquianos mortos devem juntar-se também os curdos. Durante o consulado de Saddam Hussein, entre 200.000 a 300.000 curdos foram mortos num genocídio que prosseguiu nos anos 80 e 90.Com as sanções impostas ao Iraque no seguimento da Guerra do Golfo, mais de meio milhão de iraquianos morreram de doenças resultantes da falta de medicamentos. Hoje é claro que esta foi uma continuação do genocídio perpetrado por Saddam contra o seu próprio povo. Ele podia ter suprido as necessidades de medicamentos, mas Saddam Hussein preferiu construir palácios e comprar influências no Ocidente e no mundo árabe. Tudo isto tem vindo a público na sequência das investigações à corrupção no programa “Oil for Food” da ONU.Os iraquianos continuam a sofrer. A guerra civil devasta hoje o país – ainda que alguns recusem dar este nome ao massacre mútuo de sunitas e xiitas –, custando dezenas de milhares de vidas. Estima-se que cerca de 100.000 pessoas tenham morrido desde a invasão do Iraque.Sumário Iraque: entre 1.540.000 a 2.000.000 de mortosSumário Irão: entre 450.000 a 970.000

Líbano: A guerra civil libanesa aconteceu entre 1975 e 1990. Israel esteve envolvida em algumas das suas fases, naquela que é agora conhecida como a primeira Guerra do Líbano, em 1982. Os especialistas concordam que a grande maioria das vítimas foram mortas durante os primeiros dois anos da guerra civil (1975/1976).As estimativas geralmente aceites apontam para cerca de 130.000 mortos. Libaneses matando outros libaneses por razões étnicas e religiosas, e em ligação com o envolvimento da Síria. Damasco transferiu apoios entre as várias facções beligerantes. As mais elevadas projecções defendem que Israel foi responsável pela morte de 18.000 pessoas, a vasta maioria das quais combatentes.Sumário: 130.000 mortos

Yémen: Na guerra civil yemanita, entre 1962 e 1970, com envolvimento do Egipto e da Arábia Saudita, entre 100.000 a 150.000 foram mortos. O Egipto cometeu crimes de guerra ao utilizar armas químicas no conflito. Motins no país entre 1984 e 1986 provocaram a morte a outros milhares de pessoas.Sumário: entre 100.000 a 150.000 mortos.

Chechnya: A rejeição russa das pretensões independentistas da República Chechena, conduziram à primeira Guerra da Chechnya, entre 1994 e 1996. Nesta guerra perderam a vida entre 50 mil a 200 mil chechenos.A Rússia investiu bastante neste conflito, mas falhou miseravelmente. Isto não ajudou os chechenos – alcançaram a autonomia, mas a república estava completamente em ruínas.A segunda Guerra da Chechnya começa em 1999 e acaba oficialmente em 2001, apesar de na realidade não ter ainda terminado, gerando entre 30 mil a 100 mil vítimas mortais.Sumário: entre 80.000 a 300.000 mortos.

Da Jordânia ao Zanzibar: A juntar a todas estas guerras e massacres houve ainda confrontos de menor dimensão que custaram a vida a dezenas de milhares de pessoas – árabes e muçulmanos mortos por árabes e muçulmanos. Estes conflitos não entram nas tabelas destas páginas porque o número de vítimas é pequeno, em termos relativos, ainda que seja significativamente mais elevado que o número de vítimas do conflito Israelo-Árabe. Aqui ficam alguns deles:

Jordânia: Em 1970 e 1971 ocorrem no reino Hashemita da Jordânia os confrontos que ficariam conhecidos como Setembro Negro. O confronto foi desencadeado pelo rei Hussein, farto da forma como os palestinianos usavam o país e ameaçavam tomar o poder pela força das armas. Nos confrontos, essencialmente massacres em campos de refugiados, milhares de pessoas perderam a vida. Segundo os próprios palestinianos morreram entre 10.000 a 25.000.
Chade: Metade da população do Chade é muçulmana; mais de 30.000 civis perderam a vida em várias guerras.

Kosovo: Nesta região maioritariamente muçulmana da Jugoslávia cerca de 10.000 pessoas foram mortas entre 1998 e 2000.

Tadjiquistão: A guerra civil, ocorrida entre 1992 e 1996, deixou sem vida cerca de 50.000 pessoas.

Síria: A perseguição sistemática da Irmandade Muçulmana pelo regime de Hafez Assad terminou com o massacre da cidade de Hama, em 1982, custando a vida a 20.000 pessoas.

Irão: Milhares de pessoas foram mortas no início da Revolução do Ayatollah Ruhollah Khomeini. O número exacto é desconhecido, mas situa-se entre os milhares e as dezenas de milhar. Os curdos sofreram também a sua quota parte de morticínio às mãos do regime saído da revolução de 1979, com mais de 10.000 pessoas chacinadas.

Turquia: Cerca de 20.000 curdos foram mortos na Turquia na sequência de um conflito que ainda hoje se mantém.

Zanzibar: No início da década de 1960 a ilha ganhou independência da Tanzânia, mas apenas por um curto período. Inicialmente, os árabes tomaram o poder, mas um grupo de muçulmanos negros massacrou os árabes em 1964. As estimativas apontam entre 5.000 a 17.000 mortos em resultado deste conflito.

Mesmo assim, esta lista não termina aqui. Houve mais conflitos com um número desconhecido de vítimas nas antigas repúblicas soviéticas onde a população muçulmana era a maioria (como a guerra entre o Azerbaijão e a Arménia por causa de Nagurno Karabach), e um número discutível de muçulmanos mortos em países com populações mistas em África, tal como a Nigéria, a Mauritânia ou o Uganda – nos anos em que Idi Amin dominou o Uganda, na década de 70, cerca de 300.000 pessoas foram chacinadas. Idi Amin era muçulmano mas, em contraste com o Sudão, é difícil afirmar que o enquadramento dos massacres tinha algo a ver com a religião.

O conflito Israelo-Palestiniano

A tudo o que está acima podem juntar-se mais estes dados: a esmagadora maioria dos árabes mortos no quadro do conflito Israelo-Palestiniano foram-no em resultado de guerras instigadas pelos árabes em virtude da sua recusa em reconhecer a decisão da ONU quanto ao estabelecimento do Estado de Israel, e da sua recusa em reconhecer o direito dos judeus à autodeterminação.O número de israelitas mortos pelos árabes tem sido relativamente menor do que o número de árabes mortos pelos israelitas. Na Guerra da Independência, por exemplo, 6.000 israelitas foram mortos entre uma população total de 600.000. Isto representa um porcento da população. Em comparação, as baixas árabes da guerra contra Israel vieram de sete países, com uma população global de largas dezenas de milhões de pessoas. Israel nunca sonhou, não pensou nem nunca quis destruir nenhum estado árabe. Mas o objectivo declarado dos exércitos atacantes era “aniquilar a entidade judaica.”Obviamente, nos últimos tempos, as vítimas palestinianas têm recebido uma grande atenção dos media e dos meios académicos. Na verdade, estas compõem uma pequena percentagem da soma total das vítimas. A soma total dos palestinianos mortos por Israel nos territórios ocupados é na ordem dos milhares: 1378 mortos durante a primeira intifada e 3.700 durante a segunda intifada.Menos, por exemplo, do que o número de vítimas muçulmanas massacradas pelo antigo presidente sírio Hafez Assad em Hama em 1982 (20.000). Menos do que o número de palestinianos massacrados pelo rei Hussein na Jordânia em 1971 (entre 10.000 a 25.000). Menos do que o número de pessoas mortas pelos sérvios num único massacre de muçulmanos bósnios em Srebrenica em 1991 (8.000).A morte de uma única pessoa é absolutamente lamentável, mas não há libelo fraudulento maior do que chamar “genocídio” aos actos de Israel. Mesmo assim, fazendo uma busca das palavras “Israel” e “genocídio” no Google encontram-se 13.600.000 referências. Experimentem escrever “Sudão” e “genocídio” e terão menos de 9 milhões de resultados. Estes números, se quiserem, são a essência da grande fraude.

A ocupação não é iluminada, mas não é brutal

Outro facto: Desde a Segunda Guerra Mundial, o conflito Israelo-Palestiniano é o conflito nacional com o menor número de vítimas, mas com o maior número de publicações hostis a Israel nos media e nos meios académicos.Pelo menos meio milhão de argelinos morreram durante a ocupação francesa. Um milhão de afegãos perderam a vida no decurso da ocupação soviética. Milhões de muçulmanos e árabes foram chacinados às mãos de outros muçulmanos e árabes. Mas a única história que o mundo reconhece é a de Mohammed al-Dura (cuja morte é perfeitamente lamentável, mas que ao mesmo tempo é duvidoso que ele tenha sido morto por soldados israelitas).É possível e perfeitamente aceitável criticar Israel. Mas a excessiva, obsessiva, e por vezes antisemita crítica serve também para cobrir, e em alguns casos mesmo aprovar, o genocídio de milhões de outros.A ocupação não é iluminada e nunca poderá ser iluminada. Mas se tentarmos criar uma escala de “ocupações brutais”, Israel ficará em último. Isto é um facto. Não é uma opinião.O que aconteceria aos palestinianos se, em vez de estarem sob ocupação israelita, fossem ocupados pelos iraquianos? Ou pelos sudaneses? Ou mesmo pelos franceses ou pelos russos? É muito provável que tivessem sido vítimas de genocídio, na pior das hipóteses, ou de massacres em massa, purgas e deportações, na melhor das hipóteses.Mesmo que, e repito, não existam ocupações iluminadas, e se é aceitável e possível, e por vezes absolutamente necessário, criticar Israel, não há nem nunca houve uma ocupação com tão poucas baixas (na verdade há outras questões que não se manifestam no número de baixas, como o problema dos refugiados, que discutirei num capítulo separado).

A moralidade do ecrã de televisão

Então por que razão é a percepção do mundo exactamente o oposto? Porque razão não existe uma ligação entre os factos e os números e a muito demoníaca imagem de Israel no mundo?Há muitas respostas possíveis. Uma delas é que a moral do Ocidente tornou-se a moralidade das câmaras de televisão. Se um terrorista palestiniano ou do Hezbollah lançar um míssil por entre habitações civis, e Israel retaliar – causando, imagine-se, a morte de duas crianças –, haverá inúmeras manchetes e artigos por todo o mundo clamando que “Israel assassina crianças”. Mas se aldeias inteiras são destruídas no Sudão, ou se cidades inteiras forem arrasadas na Síria, não haverá câmaras de televisão na zona.E assim, de acordo com a moralidade televisiva, José Saramago e Harold Pinter assinarão uma petição protestando contra o “genocídio” e os “crimes de guerra” perpetrados por Israel. Provavelmente eles não sabem que, com algumas excepções, os actos de Israel contra alvos militares que atingem civis são permitidos de acordo com as Convenções de Genebra (protocolo 1, parágrafo 52.2). E porque estão tão submersos na moralidade das câmaras de televisão, nunca assinarão uma petição em protesto contra o genocídio de muçulmanos perpetrado por muçulmanos. O assassínio pelo assassínio.A moralidade televisiva é uma tragédia para os próprios árabes e muçulmanos. Israel paga caro por causa dela, mas os árabes e muçulmanos são as suas vítimas reais. E enquanto prosseguir a moralidade do ecrã, os árabes e muçulmanos continuarão a pagar o preço.

EpílogoHá aqueles que defendem que os estados árabes e muçulmanos são imunes a críticas porque não são democráticos, mas Israel é merecedora de críticas porque tem pretensões democráticas. Argumentos destes revelam um Orientalismo paternalista no seu pior. A suposição encoberta é que os árabes e muçulmanos são as crianças atrasadas mentais do mundo. Eles podem fazê-lo. Isto não é só Orientalismo paternalista. É racismo.Os árabes e muçulmanos não são crianças e não são atrasados mentais. Muitos árabes e muçulmanos reconhecem este fenómeno e escrevem sobre ele. Eles sabem que só o fim da auto-ilusão e o assumir de responsabilidades pode trazer a mudança. Eles sabem que enquanto o Ocidente os tratar como desiguais e irresponsáveis estará a perpetuar não só uma atitude racista, mas também a continuação das chacinas em massa.O genocídio que Israel não está a cometer, aquele que é um libelo fraudulento, esconde o verdadeiro genocídio, o genocídio silenciado que árabes e muçulmanos estão a cometer contra si próprios. A fraude tem de acabar para que se possa olhar a realidade. Para o bem dos árabes e muçulmanos. Israel paga em imagem. Eles pagam em sangue. Se restar no mundo alguma moralidade, isto deveria ser do interesse de quem ainda tem dela alguma gota.

A acontecer, seria uma pequena notícia para Israel, mas um imensa boa nova para os árabes e muçulmanos.

IRÁN: ENDURÉCESE O RÉXIME TEOCRÁTICO.

Egon Friedler

O 30 de agosto pasado foi liberado da prisión onde estivo dende comezos de abril, o destacado intelectual iraniano Ramin Jahanbegloo, profesor de Ciencias Políticas, graduado na Sorbonne e autor de 12 libros en persa, inglés e francés. Jahanbegloo, foi detido ao seu regreso dunha viaxe á India, ao parecer por facer declaracións a un xornal español en contra das “dúbidas” do presidente Mahmud Ahmadinejad respecto ao Holocausto do xudaísmo europeo durante a Segunda Guerra Mundial. Nalgún momento, amigos seus deron a voz de alarma de que estaba a ser torturado e que o réxime trataba de culpalo de ser un espía norteamericano e israelí.

Intercederon ao seu favor intelectuais do estranxeiro e finalmente acadouse a súa liberación. Jahanbegloo é unha personalidade con múltiples conexións no mundo (ten 163.000 entradas no buscador Google de Internet). Entrevistou para os seus libros a personalidades tan diversas como George Steiner, Noam Chomsky, Isaiah Berlin e o Dalai Lama. Así mesmo convidou a Irán a colegas prominentes como Richard Porty, Antonio Negri e Michael Ignatieff.

Pero outros opositores ao réxime non tan coñecidos teñen moita menos sorte. A xornalista e fotógrafa iraniana Zahra Kazemi morreu en prisión. Recentemente aforcouse no cárcere o disidente Valiollah Feyz Mahdavi acusado de ter vínculos co grupo opositor de esquerdas armado no exilio Mujadin Kalk. Outro prisioneiro político, Akbar Mohammadi, morreu no cárcere o 30 de xullo, logo dunha folga de fame en protesta contra as condicións de vida na prisión.

A organización de Defensa dos Dereitos Humanos, Human Rights Watch advertiu a comezos deste mes que a saúde dos prisioneiros iranianos corre serio perigo e formulou un chamado ao goberno a que designe unha comisión independente de avogados e médicos para investigar as mortes recentes.

Pero o endurecemento do réxime non se expresa só no trato aos disidentes. Segundo informa Nazila Fathi, correspondente do New York Estafes en Teherán (o 12.9.06) o réxime acaba de pechar catro publicacións, entre as cales cóntase un diario reformista “Shargh” (Este) porque o xornal non aceptou mudar ao seu director e porque publicou unha caricatura que foi considerada ofensiva nunha recente edición. O mes pasado Human Rights Watch emitiu unha enérxica declaración contra a ilegalización do Centro de Defensa dos Dereitos Humanos (CDHR) co-fundado en 2003 pola Premio Nobel iraniana Shirin Shebadi.

O 16 de xullo a Corte Revolucionaria de Teherán sentenciou a Abdulfatah Soltani, un cofundador do CDHR a cinco anos de prisión en base á acusación de que revelou información confidencial e actuou en contra do islam. En xaneiro do 2005, a Corte Revolucionaria enviou unha citación xudicial a Ebadi sen especificar cargos. Ebadi recibira frecuentes ameazas de morte anónimas. Ela informou repetidas veces ás autoridades destas ameazas, mais non houbo arrestos nin se tomaron medidas para preservar a súa seguridade.

O 6 de setembro a axencia oficial IRNA informou que o presidente Mahmud Ahmadinejad formulou un chamado a despedir a todos os profesores liberais e seculares das universidades iraníes. Segundo Nazila Fathi, na súa correspondencia do New York Estafes do 6 de setembro, esta campaña contra profesores que non comparten a filosofía teocrática do réxime lembra á Revolución Cultural de 1980 a 1987, o período no que a Revolución Islámica despediu aos profesores que se negaron a adaptarse á liña oficial. O Consello Cultural Supremo da Revolución que foi creado nese tempo e estivo a cargo das purgas é actualmente liderado polo presidente Ahmadinejad.

No marco desta política represiva, nos últimos cinco meses foron confiscadas 110.000 antenas parabólicas. Deste xeito impídese que cheguen aos iraníes as canles estranxeiras nos que disidentes iraníes denuncian ao réxime de Teherán. Outro aspecto da ofensiva anti-liberal é o maior control das mulleres para que se ateñan a normas máis estritas de conduta islámica. Azadeh Moaveni, na revista Estafe do 27 de agosto, conta que a diferenza do pasado en que a policía de defensa da moralidade ía polas rúas de Teherán detendo aos mozos, actualmente o réxime utiliza recursos máis sutís. Representantes gobernamentais impoñen medidas de segregación en discretas visitas a institutos de ensino, negocios, barbarías e ximnasios, nas que ameazan aos donos ou aos encargados con pechar os seus establecementos se non acatan normas de estrita separación dos sexos.

Segundo Moaveni, ao goberno semella non preocuparlle a falta de entusiasmo do público polas causas islámicas. Ela escribe : ”En vésperas do cese do fogo entre o Líbano e Israel, o goberno celebrou o éxito de Hezbollah coma se fose unha vitoria militar iraniana. Ademais de cociñar o kebab da vitoria máis longo do mundo (máis de 63 metros) o réxime pediu aos iraníes por medio das radio e a TV gobernamental ir aos teitos a unha hora determinada e berrar “Alá Akbar” ou sexa Deus é grande. Esta tradición, tomada dos primeiros días da Revolución, adoitaba ter un apoio masivo e a cidade resoaba con estes berros. Pero esta vez moi poucos responderon ao chamado e na maior parte de Teherán houbo silencio”

ANTISEMITISMO “REVOLUCIONARIO”.

Por Gabriel Albiac.

Se alguén, hai vinte ou trinta anos, ofrecese a unha publicación de extrema esquerda un explícito alegato antisemita rexeitado pola prensa convencional, tomaríano por tolo.

Que ese texto alcanzase o privilexio de ser material de debate interno non pasaba entón nin aínda polas cabezas máis alucinadas. E non é que o antisemitismo non tivera xa as súas fondas galerías, podrecendo o mellor que o xurdiu daquela onda radical que veu tralo esperanzador maio do 68. O antisemitismo estivo sempre aí, transversal a todas as ideoloxías da Europa moderna. Mais, trala derrota do nazismo, ese antisemitismo permanecía elíptico, sob a máscara dun vocábulo “antisionismo” cinicamente desprazado do seu significado de orixe, (sionismo designa no século XIX non outra cousa que xudaísmo laico) e convertido en comodín de calquera cousa.

Ese tempo de reserva xa pasou. Trala ofensiva do integrismo islámico do 11 de setembro de 2001, todo vale. Ate aquela perversa amalgama de revolución e antisemitismo que, incrustada na esquerda obreira de fins do século XIX, atravesa a revolución bolchevique en Rusia e a nacionalsocialista en Alemaña. O monstro do antisemitismo revolucionario está de volta.
Certo que custa traballo aceptalo, talvez porque é demasiado amargo. Os feitos, con todo, impóñense. Os feitos. O texto asínao Tariq Ramadan. E fica proposto no Foro Social Europeo, como material de discusión, aos seus membros. O texto fora rexeitado por Libération e Le Monde, en tanto que inapelabelmente antisemita. Publicouno primeiro un órgano de prensa que leva a tan laica cabeceira de Oumma (isto é, "comunidade dos crentes musulmáns"). O Foro Social Europeo é o coordinador dos que, en Francia, deixaron de chamarse antiglobalizadores para ser altermundialistas (de neoloxismo en neoloxismo), e que coordina a próxima conferencia alternativa, en París e Saint Denis, en novembro.

A tese de Tariq Ramadan é moi sinxela: a existencia dunha conspiración xudía contra Europa, asentada sobre a punta de lanza de venais intelectuais xudeus que tratarían de descompoñer a humanitaria tarefa antiisraelí das novas xeracións de revolucionarios. Todos, no mesmo saco: desde Taguieff a Bernard-Henry Lévi, desde Adler a Finkielkraut. Lacaios xudeus, ao servizo do mal.

A tese de Tariq Ramadán é moi sinxela. É a dos "Protocolos dos sabios de Sión" (canon do antisemitismo moderno), cunha elemental actualización de nomes. O tipo de delirio perfecto para unha publicación como Oumma. O tipo de nazismo que xamais, hai só vinte ou trinta anos, aceptaría ninguén que se reclamase de esquerdas.

Gabriel Albiac

ORIANA

Por Pilar Rahola
www.pilarrahola.com

A miña admiración por ela mantívose intacta, ata nos tempos do desacordo. Tiven a ocasión de escribirlle as miñas notorias diverxencias cando publicou "A rabia e o orgullo", e tamén entón percibina tan cálida e salvaxe como sempre foi. Dela dixéronse tantas barbaridades nos últimos anos que resultará difícil poñer sordina ao ruído, pero intentarei, neste curto "in memoriam", situar as palabras xustas que merece. As biografías aceleradas que están escribindo as redaccións do mundo dirán de Oriana que foi unha xornalista arriscada, recordarán as balas que recibiu na matanza de Tlatelolco e as crónicas que fixo a ambos os dous lados da guerra de Vietnam. Falarán das súas míticas entrevistas, da suor de Kissinger ("foi a entrevista máis desastrosa que tiven nunca") e do momento extraordinario en que se quitou o veo que pactara co aiatolá Jomeini e continuou entrevistándoo. Dirán que foi unha feminista comprometida, unha xornalista sagaz, quizá unha loitadora, só vencida polo cancro. Os máis detallistas falarán dos últimos tempos, escondida na súa casa de Nova York, coa porta pechada baixo sete chaves, convencida de que sería asasinada en calquera momento. E, por suposto, todos recordarán o seu enfrontamento a cara de can co islam. Dos tantos detalles da súa densa vida, se eu fixese a crónica falaría de Alekos Panagulis, o resistente grego que foi asasinado en Atenas no 76 e ao que Oriana dedicou a súa novela "Un home". Ou do seu esforzo por demostrar a conspiración para asasinar a Pier Paolo Pasolini, que lle valeu o cárcere por non desvelar ao seu informante. Por suposto, falaría do seu Toscana natal, do seu pai, loitador antifascista que lle inculcou as ideas de liberdade, dela mesma, que se xogou a vida nada máis empezar a vivila. E por encima de todo falaría dunha muller que marcou un estilo xornalístico baseado nunha abrupta e radical honestidade, só ligada ao deber de informar correctamente. As súas opinións están sometidas ao rigor do debate, pero no terreo profesional o debate é escaso: foi unha das grandes. ¿Foino tamén no terreo das ideas? Sen ningunha dúbida, esta pregunta merecería unha afirmación entusiasta se suscitase antes do 11-S, pero a partir do atentado e dos libros que publicou respecto diso, a súa credibilidade caeu en picado e pasou a ser unha muller furibundamente criticada, demonizada ata o delirio e ata levada aos tribunais. Certamente liderou a crítica descarnada contra o islam, e son dos que cren que se lle foi a man nalgún dos seus ataques. Pero máis aló da dureza do ton e do discurso, Oriana Fallaci merece unha reflexión serena, e non só pola súa impecable biografía, senón polo valor das ideas que defendeu. Persoalmente xa dixen en múltiples foros que non comparto o seu ataque frontal e global ao islam, por inxusto e simplificador. Non creo que o problema do mundo sexa o outro, o distinto, o cidadán que reza a un deus chamado Alá e que vive en consecuencia coas súas credos. Moi ao contrario, a miña visión do mundo só é soportable se permite relixións, culturas e acentos diversos. Pero comparto con Oriana Fallaci a convicción de que o mundo ten, neste momento, un serio problema vinculado ao islam, un problema que atenta ás liberdades, aos dereitos e á propia vida. ¿Todo o islam? Aí está a diverxencia de fondo. Non. Pero é certo que existe un islam que mata en nome de Deus, que en nome de Deus persegue aos disidentes, no seu nome escraviza ás mulleres, despreza á liberdade, e é en nome de Deus que educa na morte. Miles de mortos, desde Amia ata Nova York, desde Beslan ata Atocha, desde Londres ata Balí, pasando por Bombay, avalan esta tráxica convicción. Iso non é óbice para un discurso que criminalice aos cidadáns musulmáns, pero é tan real como o feito contrario: hai un islam de paz e, hoxe no mundo, actúa tamén un islam de morte. Por moito que sexa politicamente incorrecto e ata perigoso afirmalo, a realidade é máis dura que as boas intencións. Desde logo, tampouco comparto a análise dalgunhas das causas que ela suscitaba, porque estou convencida de que non é o texto sagrado ou a tradición histórica, senón a falta de democracia no islam, o problema fundamental do propio islam, e globalmente do mundo. Non hai relixións perversas ou intrinsecamente inocentes, senón continxencias históricas que usaron e abusado dos Deuses con notable impunidade. Tamén do Deus cristián. O problema non é espiritual, nin cultural. O problema é, de xeito evidente, ideolóxico e ten que ver cunha ideoloxía totalitaria que, malia ter base relixiosa, practica un furibundo nihilismo. Non é Alá, son os que matan en nome de Alá. Non é o islam, é o integrismo islámico. Non é unha muller musulmá, son os que a obrigan a vivir sen liberdade. Oriana mesturouno todo e poida que nese punto, só nese, merecese unha crítica severa. Pero ¿merecía ser criminalizada? Non soamente non o creo, senón que combato a enorme hipocrisía dun pensamento progresista que se escandalizaba con ela, tanto como minimizaba a segundo que terroristas. Aínda hoxe temos que aguantar que se considere "milicianos" ou "resistentes" aos que fan explotar a @mozo nos autobuses de Iraq ou Xerusalén. Poida que #equivocar+se tanto como acertase moito, pero o ataque global contra ela ten máis que ver coa ditadura do politicamente correcto en Occidente, e co odio feroz á liberdade de expresión no islam, que coas súas propias ideas. A realidade, que tende á ironía con notable sadismo, fixo coincidir a súa morte coa reacción histérica dunha parte do islam contra o papa Bieito XVI. Novamente a liberdade. Ratzinger ousou dicir que a yihad vai contra Deus e que é "irracional" defender a fe coa violencia. As súas palabras -e moitos son as miñas desencontros con el parécenme tan razoables como lúcidas. Merecerían manifestacións a favor en todo o mundo islámico. Á fin e ao cabo, o yihadismo, ¿non destrúe ao propio islam? E con todo, novamente a histeria, novamente a ameaza, novamente a falta absoluta de sentido crítico... Neste sentido, Oriana tiña toda a razón. Hai un islam que actúa de forma perversa e hai outro islam que cala, cede e outorga perversamente. É este último, como afirmaron algunhas valentes mulleres musulmás, Ayan Hirsi Alli entre elas, o que crea unha perigosa complicidade. Engado a iso a miña propia reflexión: o bo e paternalista do mundo occidental co islam, igualmente incapaz dunha reflexión crítica, acaba sendo igualmente cómplice. Morreu Oriana Fallaci. dixera: "Desagrádame morrer, si, porque a vida é bela, ata cando é fea". Enganchada á vida, combateu a cultura da morte, defendeu a liberdade ata o propio risco e tivo tempo de darnos as mellores entrevistas do século XX. Non era perfecta. Non era infalible. Pero tivo as agallas de defender a liberdade de pensamento en tempos de servilismo e medo. Descanse en paz.

PALABRA DE RATZINGER

Por Pilar Rahola

WWW.PILARRAHOLA.COM

Defender a Ratzinger. Estraña situación para alguén que, coma min, difire ducias de pobos da súa concepción do mundo. E non só porque el habita na gramática intanxíbel e eu son unha impenitente cidadán do racionalismo, senón porque cando actúa no terreal, as súas ideas sociais están nas miñas antípodas. Non me gusta o Vaticano nin polo seu sexismo nin pola súa homofobia, e a súa actitude no terceiro mundo, contraria á anticoncepción, acho é seriamente irresponsábel. Recoñezo que a espiritualidade deste papa me conmove case tanto como a súa ampla cultura, mais o seu mundo e o meu mundo palpitan en mundos distintos. Sen embargo, e parafraseando a famosa frase, daría o que fose porque Ratzinger puidese defender as súas ideas contrarias ás miñas; esa é a raíz da liberdade, o seu fondo compromiso: garantir o crisol, asegurar a pluralidade.. E é o crisol de ideas, o dereito a pensar mais alá dos medos e das ameazas, o que está a resultar frontalmente atacado nestes tempos.

FALAMOS de Ratzinger, pero falamos tamén de Theo van Gogh, de Salman Rushdie, dos debuxantes de cómics daneses, de Ayan Hirsi Alli, do escritor Naguib Mahfuz, cuxa recente morte lembrounos o calvario que sufriu en mans da intolerancia. Todos eles foron responsábeis da lesa culpa de opinar mais alá da comodidade, quizais mais alá da corrente e, sen dúbida, mais alá da prudencia. E todos deixaron polo camiño moita pel, violentados, ameazados, mesmo asasinados.

É Ratzinger o mesmo que Rushdie? Seméllase á provocación soez danesa? Ten algo que ver coa denuncia de Van Gogh? Todos teñen que ver co mesmo, se atreveron a opinar sobre o islam e padeceron as consecuencias.

Polo pronto, Bieito XVI xa pediu precipitadamente perdón, nun acto de xenuflexión pública que estrañamente se dá no Vaticano. Fíxoo por convicción ou foi obrigado pola histeria desatada no islam? A evidencia da resposta aforra texto. Novamente, pois, o mundo amañeceu con manifestacións a cara de can, con igrexas queimadas, con parlamentos pedindo explicacións e cos gurús do islam esixindo penitencia.

E todo iso pasou porque Bieito XVI dixo que a yihad é contraria a Deus, e que a violencia non é compatíbel coa relixión. É dicir, ten a medio mundo musulmán sublevado por ter sido coherente co catecismo. Un home de Deus asegura que, no nome de Deus, non se pode matar. E ten que pedir perdón…

Seino. Serian moitas as aristas do tema. Para comezar, Ratzinger lideira unha relixión que tivo a súa yihad nos tempos cruzados, e que tamén, no nome da relixión, defendeu todo tipo de violencias. Sen ir mais lonxe, o cristianismo é o principal responsábel da tolemia histórica do antisemitismo. Pero tamén é certo que moitas son as reflexións críticas do propio cristianismo, e que o Nostra Aetate supuxo unha raia definitiva co seu pasado. E éo aínda mais a súa adscrición aos valores democráticos das sociedades nas que vive. Sexa como sexa, Ratzinger podería ter partido da propia culpa cristiá para aterrar na inequívoca culpa islámica, e podería ter empregado textos históricos menos antipáticos como exemplo, pero nada do dito xustifica a violencia nas rúas que están a xerar as súas palabras. O tema non é o que dixo Ratzinger, sobre todo porque, matices aparte, o seu é dun sentido común inapelábel. O tema é a falta absoluta de cultura democrática que afoga ao islam e que nos afoga a todos.

Non me cansarei de dicir que, sen dúbida, hai un islam de paz, pero tamén hai un islam de guerra, e do mesmo xeito que no nome de Alá se conxuga o verbo amar, hoxe, no nome de Alá, tamén se conxuga o verbo matar. Milleiros de mortos, dende Nova York ate Átocha, desde Beslan ate Bombas, o avalan . E o mais tráxico non é que o islam integrista estea a secuestrar a imaxe de todo o mundo musulmán. O mais tráxico é que o mundo musulmán pacífico non se manifesta, non critica, non se rebela, se non que cala.

Os poucos Mahfuz e Rushdie que erguen a voz viven un calvario. Persoalmente creo que unha comunidade diversa, complexa, heterodoxa como a islámica non pode ser reducida á imaxe simplista e malvada que o propio fundamentalismo tenta dar. Pero, para iso, é necesario que xurdan os seus propios Ratzingers e que o mundo islámico diga, en propia voz, que a yihad é contraria a Deus. Desgrazadamente vivimos un tráxico investimento de valores: as voces xorden, masivas, histéricas e ameazadoras, para violentar aos críticos. Milleiros vociferando nas rúas porqué un Papa falou contra a violencia. Onde están eses milleiros cando, no nome do seu Deus, se masacran cidadáns en trens, autobuses e avións? Hai un Islam que está moi enfermo e, por desgraza, é o Islam que impón a súa voz. Ese Islam hoxe silencia a Ratzinger e onte fíxoo con outros. Por iso atrévome a dicir que as desculpas do Papa non son un éxito da prudencia, son unha derrota da razón. Un quebro, -outro-, da liberdade.

www.pilarrahola.com

CHAPEAU POR TRES VALENTES MULLERES DA ESQUERDA EUROPEA.

Chapeau por tres valentes mulleres da esquerda europea.
Por Gustavo D. Perednik

Este artigo fai referencia a tres mulleres europeas, de esquerdas, cuxa obra destácase por incluir unha activa defensa do dereito do Estado de Israel a vivir en paz. No contexto dunha esquerda europea que deslexitima a existencia do Estado xudeu (e só de ese Estado), o autor considera que este trío é sumamente edificante

Curiosa a motivación desas mulleres europeas que defenden cegamente aos rexímenes árabes. Entre as taras que poden xerar semellante conduta de autodesprezo, hai masoquismo, estulticia, vesania, xudeofobia. Por suposto, tamén os varóns criptodrinos que se alinean co imperio islámico soslaian a violación de dereitos humanos, a falta de libertades básicas, a represión, o medo, a ignorancia, a corrupción e a morte que alí señorean. Mais o caso das damas es máis grave, porque agregan aos crimes desculpados a bárbara explotación e o maltrato sistemático da muller, característicos das sociedades árabes.

Para que unha occidental se identifique con esas autocracias (sexan éstas do estilo medieval saudí, do fascista sirio, ou de calquera das súas variantes intermedias) deberá de ter inxerido unha sobredose dun dos catro velenos mentados ao comenzo. Probabelmente sexa a xenreira contra Israel, un bo candidato a arrastralas a xustificar rexímenes que as despoxarían dos seus dereitos máis elementais. Personaxes coma Gretta Duisenberg, Vanesa Redgrave e Gema Martín Muñoz pasan por riba dos asasinatos de mozas «pola honra familiar», a bárbara amputación de clítoris, a poligamia, a sumisión da muller ao home imposta por lei, a uniforme exclusión das mulleres da vida pública. Posibelmente pasan tamén por riba da misoxinia dos islamistas porque éstos a «compensan» cun declarado empecinamento en exterminar ao único país xudeu do mundo, e a elas esta cruzada civilizadora semella resultarlles agradábel.
Ainda que son mulleres, non se avergonzan da súa pasividade perante millóns das súas pares oprimidas no mundo árabe, senón que prefiren sublimar a súa traizón na actividade contra a única democracia do Medio Oriente, onde os dereitos fimininos son respectados ao nível de Europa Occidental e dos Estados Unidos.

Aos israelíes, as marujatorres desconcertannos tanto coma os remedos do Stürmer nas caricaturas que perpetran Reboredo e Ferreres, ou como o encono que por este «paisiño de porquería» (embaixador Bernard dixit) profesan os europeos (máis da mitade deles ve en Israel a principal ameaza á paz mundial). A cita do diplomático francés Bernard ven a complementar a miña última nota no El Catoblepas, dedicada á xudeofobia española que é moi abondosa nos exemplos franceses no patético cadro. O ministro Hubert Vedrine denomina ao terrorismo del Hezbollah «lexítimo movemento de liberación» e o dirixente da antiglobalización en Francia, Jose Bove, ven de declarar nun programa televisivo de Canal Plus Francia, que os ataques contra as sinagogas francesas deben de ter sido planeados polo Mossad israelí, xa que «resulta claro quen se beneficia deses ataques». Coa mesma lóxica impecábel vense sinalando a Israel incluso como culpábel dos atentados contra as torres xemelgas o 11-S.

Tanto exceso de pericia fainos añorar a Europa da ciencia e da cultura, a de Dante e de Goethe, de Shakespeare e Cervantes, de Beethoven, de Falla e de Dalí. Fainos anhelar unha Europa que sinta algún aprecio polo pobo xudeu, algunha conmiseración polo seu sufrimento, que o asuma con responsabilidade e acepte ser socia no moderno restablecemento da nación hebrea. Adiántome a quen reitere que moitas veces son xudeus os que deslexitiman a Israel (precisamente son esos os únicos xudeus que usualmente cita El País). A resposta, unha vez máis, é que a xudeofobia non exclúe a xudeus, do mesmo xeito como non faltan non-xudeus simpatizantes de Israel, como as tres mulleres que precisamente salienta este artigo.

A decepción que embarga aos israelíes lévanos a respirar aliviados cando nos atopamos con mulleres valentes e lúcidas que reman contra a eurocorrente para denunciar a opresión onde realmente está. Se a súa gallardía inclúe a un tempo unha desinteresada defensa de Israel, non nos queda senón sacarnos os sombreiros ante un trío que reivindica o valor fiminino e que, no se rinde á demagoxia, salva a honra de Europa. Refírome a Oriana Fallaci, Pilar Rahola e Ilka Schroeder.

Cada unha ten poesto o énfase nunha cuestión vinculada á guerra contra Israel. Oriana detívose nos excesos do Islam e os perigros que a súa radicalización supón para Occidente. Pilar, desenmascara a hipócrita xudeofobia de Europa en xeral e a da esquerda en particular. Ilka denuncia o criminal financamento da Unión Europea ao terrorismo contra Israel, que é segundo ela unha vía para promover a hexemonía europea por riba dos Estados Unidos.
As tres proveñen políticamente da esquerda, as tres fan gala dun encomiábel feminismo, herdeiras dunha tradición que incluiu a grandes xudías como Berta Pappenheim e Emma Goldman.

Ilustre trinidade

Oriana ten ilustrado cruamente o choque de civilizacións que hai uns anos plantexara Samuel Huntington. Os seus libros foron traducidos a unha ducia de idiomas; o seu best-seller La Rabia y el Orgullo é unha apaixoada defensa da cultura occidental fronte á actual contra-cruzada fundamentalista islámica que Europa négase a recoñecer. Aa lectura da Fallaci por momentos arrepía. Na guerra na que estamos sumidos non se combate por territorio, senón polo dereito a un modo de vida. Un dos bandos lanzouse a destruir á outra, e a agredida minimiza o poder destrutivo que a acecha. En rigor, a tercera guerra mundial na que estamos sumidos, invisíbel á cegueira europea, pode en efecto explicarse coma unha especie de contra-cruzada. Na Idade Media, no seu camiño desde Europa para reconquistar o Leste de mans musulmáns, os cruzados asasinaron xjudeuss. Na Idade Moderna, no seu camiño dende o Leste para arrincar Europa de mans cristianas, os yihadistas musulmáns tamén asasinan xudeus. Cabe sinalar dous diferenzas entre a cruzada medieval e a contra-cruzada moderna. Unha, mala, é que na Idade Media os musulmáns non colaboraron coa poboación invasora. Outra, boa, é que os medievais non foron categóricamente derrotados (naqueles días lograron aproveitarse de que América ainda non fora descuberta).

Os Estados Unidos están vencendo nunha guerra que Europa ainda non asume. Israel sí, porque non pode darse o luxo de agochar a cabeza entre as dunas europeas xa que a dor agudiza o inxenio e aquí sufrimos día a día a agresión terrorista. Os europeos poden sentir que «este paisiño de porquería pode arrastralos a unha guerra», mais aquí, no paisiño, sabemos que estamos no medio da contienda. Europa non parecería detestar a guerra en sí, senón ser arrastrada a ela. Que sigan matando xudeus é aceptábel, pero que estos cowboys americanos non a involucren. Xa bastante fea experiencia tiveron cos americanos durante dúas guerras mundiales.

As ouras dúas heroínas de hoxe son máis novas, poderían ser fillas de Oriana.
Ilka é europarlamentaria, primeira gañadora do premio Theodor Lessing. Milita no Partido Verde Alemán, e actualmente dedicase a promover no Parlamento Europeo o establecemiento dun control para evitar que os fondos que paga o contribuíente europeo á Autoridade Nacional Palestina, sexan empregados para que nenos palestinos se fagan estourar para matar nenos xudeus. A tese de Ilka é menos radical que a de Oriana, pero igualmente preocupante. Os europeos, segundo Ilka, «veñen sostendo ao réximen de Arafat co obxecto de socavar a hexemonía americana no Medio Oriente». Tratan de prolongar a Intifada tanto como sexa posíbel, a fin de garantir o seu propio protagonismo frente aos EE.UU. A guerra que Europa libra contra Bush pagase con sange de civis israelíes.

O ano pasado Ilka tentou revisar, dos 250 millóns de axuda anual europea a Arafat, qué porcentaxe terminou por engrosar as arcas da corrupción e o terror, a vida fastuosa de Suha en París, e o adoutrinamiento de adolescentes palestinos na autoinmolación e o asasinato.
O Parlamento europeo respondeu a Ilka con xordeira; menos dunha cuarta parte dos 626 parlamentarios estiveron dispostos sequiera a revisar o destino dos fondos. O obxectivo de Europa non se limita a prolongar a guerra contra Israel, senon a internacionalizala, a fin de asegurar o seu propio rol de «mediadora». Para contrarrestar a campaña, esta muller de 26 anos de idade desenmascara sen pausa «a perigosa postura europea, que conleva unha mestura de inxenuidade, antiamericanismo e xudeofobia». A Ilka non só a teño lido, como a Oriana, senon que tamén a teño escoitado persoalmente, como a Pilar. Por iso nas dúas últimas puiden percibir as cualidades humanas imperceptíbeis no papel, e que só o trato persoal pode revelar.

Pilar irradia humanidade. Ademáis da súa filla biolóxica, ten adoptados dous nenos (unha nena en Siberia). Na súa actividade, combina a das súas dúas colegas, xa que é como Oriana unha xornalista polémica e cabal e, como Ilke ten levado a súa pugna á actividade parlamentar (Pilar foi durante 8 anos deputada de Esquerra Republicana de Catalunya no parlamento español). O último dos seus libros, Historia de Ada, é unha emocionante exhortación á defensa «dos dereitos pisoteados dos nenos». A tese de Rahola con respecto á nosa temática é ben directa. A supoesta «solidariedade cos palestinos» da esquerda europea é unha histérica hipocresía coa que se disfraza a máis crúa xudeofobia. Para esta esquerda autista, as vítimas israelíes non existen, nin tampouco os excesos palestinos. Da policromía israelí, a imaxe europea é lineal: un país depredador, o único ao que non se lle xustifica nin a súa mera existencia. Todo isto xunto á enfermiza devoción de certa esquerda europea polos ditadores, converteu a un pesadelo chamado Arafat nun paladín da xustiza.

As tres mulleres amosan na súa traxectoria, de palabra e de acción que, como argúe Fallaci, «se és muller, debes pelexar máis». Aprendemos delas que, para xogarse en defensa do agredido Israel, hai que ser ter un extra de valentía.

DECÁLOGO SOBRE ISRAEL, LÍBANO E HEZBOLLAH.

Decálogo sobre Israel, Líbano e Hezbollah.

Por Fernando del Rio

1) Israel é um próspero estado de dereito dotado dumha democracia parlamentar . O 20% dos cidadaos do estado israelita som árabes. Israel é o estado do “mundo mundial” onde melhor vivem os árabes.

2) O Líbano é um estado que polas presões dos intransigentes etno-religiosos está partilhado em funçom da étnia,no qual os indivíduos nom gozam de dereitos per se, mas em funçom da étnia à qual pertencem. Por exemplo, devido à pressom dos intrangigentes etno-religiosos nom existe o matrimónio civil, o qual na prática impede o matrimónio entre pessoas de diferentes confesões

3) No Líbano os palestinos estám confinados em campos de refugiados vivendo da ajuda internacional e discriminados polo estado libanês que lhes impede realizar mais de cem professões.

4) Hezbollah nom defende a causa palestina, procura um ideal completamente reaccionário: o império da Religiom sobre a Razom.

5) Hezbollah é um estado dentro do estado. A sua existência é a melhor prova do fracasso do estado libanês. Reventado pola intransigência etno-religiosa.

6) Hezbollah está financiado por Iram e agrede Israel nom para defender os palestinos, mas para server o seu amo, Iram, numha cojuntura comprometida para este.

7) Os palestinos nom som mais que as marionetas dos estados árabes da regiom. Aos estados árabes importa-lhes um bledo a sorte dos palestinos. Como se tem demostrado reiteradamente.

8) A quem lhe importe a étnia dos mortos deve saber que Israel matou muitos árabes na sua resposta à agresom da milícia armada de Hezbollah, mas Hezbollah também matou muitos árabes com a sua agresom a Israel. Muitas das cidades e povos do norte de Israel som maoritariamente árabes.

9) O melhor que lhe poderia ter acontecido aos libaneses é que Israel tivesse destroçado num par de dias a Hezbollah. Se nom o fijo foi porque nom quijo assumir os custos. Lembro que o sul do Líbano leva 30 anos fóra do controlo do estado libanês.

10) Israel conseguiu o que queria. Pasou-lhe o morto, Hezbollah, à comunidade internacional, concretamente a Europa. Agora que se encarreguem os europeus e os libaneses do marrom, que é, lembro, Hezbolah. Marrom tanto para Israel como para o Líbano. Nestes momemtos dalgum jeito todos os cidadaos espanhois estamos a pagar a segurança do estado de Israel. Suponho que de tudo isto também Iram tiraria algumha talhada.

e...

11) Finalmente tudo segue igual.


Fernando del Rio é profesor de Economía na Universidade de Santiago de Compostela e membro do Padroado da Fundación Enclave.

CARTA AO XIV CUMIO DE PAISES NON ALINEADOS.

No marco da presenza de Mahmud Ahmadineyad no XIV Cumio de Non Alineados, a Asociación Israelita de Sobreviventes da Persecución Nazi pediulle ao Presidente Provisional de Cuba, Raúl Castro, que condenen as manifestación do Presidente iraniano respecto ao Holocausto.

Eis a emocionante carta enviada ao líder cubano:

Como sobreviventes do Holocausto nazi, escoitamos con espanto as palabras do Presidente de Irán, Mahmud Ahmadineyad, cando nega que existise o inferno nazi. Nós, os que estivemos alí, somos testemuñas do mal absoluto. Os nosos brazos tatuados coa infamia do exterminio e os nosos corazóns cargados coas cinzas de seis millóns de irmáns masacrados son a tráxica proba do que o home foi capaz de facerlle ao home. É por iso que en ocasión do XIV Cumio do Movemento de Países Non Alineados (NOAL), pregámoslle que faga chegar aos dignitarios alí reunidos o noso rogo: en honor ao humanismo, alcen as súas voces de condena contra todos os negadores do Holocausto. Verdade e memoria: ese é o camiño obrigado para que nunca volva ocorrer o que xamais debeu suceder.

Hitler, maldito sexa o seu nome, e os seus cómplices perpetraron o horror. Os países libres deixárono facer. A Segunda Guerra foi un asunto mundial; a masacre dos xudeus, un problema do que as nacións civilizadas preferiron desentenderse. No século XXI, os países comprometidos coa igualdade e a xustiza deben condenar expresa e publicamente as mentiras do Presidente iraniano ao respecto do Holocausto. É urxente que o fagan: pola memoria dos mortos, por respecto aos que sobrevivimos e para que no futuro ninguén volva violar os Dereitos Humanos en ningún lugar do mundo do xeito atroz en que o fixeron os nazis. Permítanos, ademais, manifestarlle o noso desexo de pronta e completa recuperación para o Sr. Presidente de Cuba, Comandante Fidel Castro.

Confiando en que vostede se fará eco da nosa petición, agradecémoslle a súa atención e saudámolo coa máis distinguida consideración.

José Moskovits, Presidente Honorario de Asociación Israelita de Sobreviventes da Persecución Nazi, Vicepresidente da Federación Mundial de Partisanos Xudeus e prisioneiros de campos de concentración.

Jacobo Zylberberg, 1er Vicepresidente.
Francisco Wichter, Secretario.

A UNIÓN EUROPEA, NA HORA DO LÍBANO

Homenaxe de Pasqual Maragall ás vitimas do Holocausto durante a súa estadía en Israel

POR PASQUAL MARAGALL

O conflito do Líbano converteuse sen dúbida no acontecemento máis importante e transcendente deste verán, por encima mesmo dalgúns dos nosos apremantes problemas máis próximos. Desde esta esquina do Mediterráneo vivémolo con preocupación e angustia crecentes. Hoxe, após as interminábeis semanas en que só falaron as armas, o alto o fogo alcanzado constitúe unha pequena esperanza entre tanta inxustiza e sufrimento causados pola guerra.

Por destino e por vocación, todo o que acontece en Medio Oriente interésanos e aféctanos. Desde a nosa inequívoca identidade mediterránea, ficamos comprometidos firmemente coa causa da paz e a cooperación entre os veciños das dúas beiras do Mediterráneo.

Precisamente este compromiso euromediterráneo é o que nos fai máis conscientes da complexidade da situación de Medio Oriente. E o que nos leva a rexeitar as visións simplistas e maniqueas que non fan outra cousa que alimentar o conflito. Estamos predispostos a entender as razóns, os temores e os anhelos dos diversos actores do drama. As dun Estado de Israel que ten o lexítimo dereito a existir e a defenderse das agresións. As dun pobo palestino que ten dereito a crear o seu propio Estado. As do Líbano que ten dereito a dotarse dun Estado que organice a convivencia das súas diversas comunidades sen inxerencia estranxeira. A dos países árabes que teñen dereito a desenvolverse nun contexto de paz e seguridade.

E máis alá, mesmo estamos predispostos a escoitar as razóns dos movementos islamistas que -agrade ou non- forman parte do problema e por conseguinte terán que formar parte da solución. Posibelmente este recoñecemento elemental sexa unha condición necesaria para facer posíbel o abandono da violencia. Estados, Estados en precario, movementos político-relixiosos, milicias armadas... son a expresión da complexidade dun conflito que -como explica Joschka Fischer no seu recente libro O retorno da historia- desenvólvese simultaneamente en tres planos: o nacional, o rexional e o relixioso.

A conciliación de todos estes dereitos e intereses é a obriga formalmente asumida por Nacións Unidas. Así o veu facendo coas sucesivas resolucións do Consello de Seguridade sobre Medio Oriente desde 1947 ate hoxe mesmo. É o camiño que vai da resolución 181 -pola que se abre a porta a un Estado xudeu e a un Estado palestino- á resolución 1701 -que arbitra o alto o fogo no Líbano-. Entre ambas as dúas, se sucederon as resolucións que foron perfilando a fórmula para resolver o conflito árabe-israelí: o pleno recoñecemento do Estado de Israel e a creación dun Estado palestino coas fronteiras anteriores a 1967.

Nada de todo isto é novo. Os esforzos por se aproximar á paz en Palestina son o máis parecido aos traballos de Sísifo: un eterno volver a comezar. Pero este é o único camiño ante unha alternativa peor: o da resignación a unha guerra infinita, que é o que parece predicarse nos círculos neoconservadores. Crear as condicións para o cumprimento efectivo das resolucións de Nacións Unidas sobre Medio Oriente é responsabilidade de todos os actores que teñen un peso real no escenario mundial. Esta era a intención do denominado cuarteto composto por Estados Unidos, Rusia, a Unión Europea e a propia Organización de Nacións Unidas, coa súa folla de ruta para avanzar para cara a paz.

Das dificultades actuáis en levar adiante dita iniciativa xorde precisamente a convición de que Europa debe e pode ser un actor moito máis importante implicado na resolución do conflito de Medio Oriente. Entre outras razóns porque -a diferenza de Estados Unidos- o futuro dunha Unión Europea próspera e en paz depende en boa medida dunha evolución pacífica de toda a rexión do Oriente Próximo e Medio. Por iso témonos que felicitar da rápida reacción da Unión Europea para intervir no Líbano sob o mandato de Nacións Unidas. Resumiuno perfectamente Javier Solana: sen a forza de intervención da ONU non haberá paz, pero sen Europa non habería forza de intervención de Nacións Unidas. Esta vez podemos afirmar que Europa non chegou tarde como sucedeu en Bosnia e en Kósovo. A rápida decisión europea debe moito á determinación mostrada polo Goberno de Romano Prodi, que rematou por arrastar a unha Francia reticente ante as grandes dificultades da empresa.

Non menor foi a determinación amosada polo Goberno español, coherente coa orientación da nosa súa política en Medio Oriente, baseada nalgúns puntos incuestionábeis. O apoio ao proceso de paz entre palestinos e israelís, sobre a base da existencia de dous Estados soberanos e viábeis que convivan en paz dentro de fronteiras seguras e recoñecidas; o impulso ás relacións bilaterais con Israel; a contribución activa á modernización das estruturas de goberno da Autoridade Nacional Palestina; a contribución á pacificación e á reconstrución civil de Iraq; o diálogo político constante con Exipto e Xordania; o apoio -hoxe con máis razón que nunca- aos esforzos do Líbano para consolidar a súa independencia; e o recoñecemento da importancia das relacións con Siria para garantir este proceso coa súa retirada do Líbano. Sen esquecer a implicación para atopar vías de diálogo no difícil contencioso nuclear entre a republica islámica de Irán e a comunidade internacional.

Porén, non pode agocharse o risco que asume a Unión Europea ao aceptar o compromiso de defender a Israel de novas agresions terroristas e ao mesmo tempo de garantir a plena soberanía do Líbano. A delicadísima cuestión do desarmamento de Hezbollah parece ser a pedra de toque desta misión. Cuestión sobre a que Nacións Unidas busca unha fórmula satisfactoria para todas as partes e que probabelmente se resolva máis pola propia evolución do proceso político libanés que como resultado dunha condición previa e executábel a curto prazo. Sexa como sexa, hai que asumir o risco que comporta o noso reafirmado compromiso euromediterráneo. É tamén o risco asociado á vontade de Europa de ser un actor eficaz e recoñecido na escena internacional. É, en definitiva, o risco que afrontamos para devolver a Nacións Unidas o seu papel de garante multilateral da paz, unha vez constatado o fracaso do unilateralismo norteamericano en Iraq.

E é evidente que non abonda coa intervención militar para facer factíbel e duradeiro o alto o fogo no Líbano. Javier Solana advirte de que non podemos cometer a inxenuidade de pensar que podemos tentar arranxar o conflito de Oriente Próximo con intervencións parciais: ou resólvese o conflito entre israelís e palestinos ou continuará a guerra infinita. Dende a convición xeralmente compartida de que o conflito non ten solución militar, é preciso volver a pór en pé a folla de rota, cunha implicación europea moito máis decidida e coa vontade de contemplar globalmente o problema.

En resumo, tres liñas de acción:

- Pleno apoio á decisión da Unión Europea de se implicar activamente na Forza de Intervención de Nacións Unidas no Líbano para asegurar o alto o fogo permanente entre Israel e Hezbollah.
- Acentuar o compromiso da Unión Europea en Oriente Próximo, coa cooperación ao desenvolvemento, coa revitalización da folla de ruta do cuarteto e coa presenza no territorio axudando á viabilidade do Estado palestino.
- Potenciar a política mediterránea da Unión Europea, cuns aliados ben decididos como a Italia de Romano Prodi.

Pasqual Maragall é presidente da Generalitat de Catalunya.