Antisemitismo nos foros de esquerdas

Nazismo e xudaismo, un insulto á intelixencia

.

Por Antonio Ortiz

Hai xa uns meses que veño detectando un aluvión de mensaxes racistas antisemitas que en pouco se diferencian dos que podemos ler en webs nazis.

O recente asasinato de decenas de mozos socialistas en Noruega foi aproveitado sen ningún rubor para levantar de novo "sospeitas" sobre a man longa do sionismo como responsábel intelectual deste vil e covarde atentado. Que ese asasino confeso mostre as súas simpatías a Israel e o seu odio a causa palestina foi suficiente para desviar a atención sobre as causas que provocaron este acto terrorista e que ninguén parece, desde a esquerda, entrar a debater. O que máis me sorprendeu en todo este debate é como aos poucos os artigos que falaban do tema convertéronse en foros onde decenas de comentarios fálannos da "conspiración sionista" para dominar o mundo ou o máis alucinante, as manobras xudías utilizando a masonería ou o terrorismo para impor unha nova orde Mundial.

Os que vimos dunha tradición marxista clásica, entendemos que a loita de clases é o motor da historia e non as conspiracións de grupos étnicos, tribais ou relixiosos. Entendemos que o imperialismo non ten nin patria nin bandeira (e moito menos relixión ou ética) e que o esforzo dos patróns para seguir dominando o mundo baséanse non na defensa de privilexios de grupos étnicos senón en amasar máis e máis plusvalías mantendo un complexo e difícil equilibrio que non dea co traste o negocio. "Mercados", "fondos soberanos", Multinacionais... todos forman parte desa engranaxe multicultural e multinacional que sen ningún tipo de escrúpulos é capaz de estrangular economicamente un país para saquear as súas riquezas como tamén de perdoar as débedas a outro para manter o vixente status quo.

Pódese criticar a política de Israel, dos seus gobernantes como a dos EEUU, España ou China sen necesidade de caer neses tópicos racistas e extraídos das máis puras lendas negras que os réximes feudais e a dereita inventaron para ter un inimigo ao que acusar de todos os males da sociedade. O outro é puro racismo... pretendidamente de esquerdas pero profundamente de dereitas.

www.kaosenlared.net/noticia/antisemitismo-en-kaos

Israel, a proximidade lonxana

Por Josep A. Burgasé Rabinad *

A despedida de Raphael Schutz, Embaixador de Israel no Estado español, foi noticia na práctica totalidade dos medios informativos do noso país debido ás súas declaracións expresadas a través dunha carta aparecida na web da mesma Embaixada da que até hai poucos días o Sr. Schutz era o seu máximo responsábel. Talvez as súas manifestacións poidan parecer excesivamente rotundas, pois afirmar que a sociedade española é antisemita e odia aos xudeus, pode conducirnos a erro e chegar a pensar que o conxunto dos cidadáns están en contra dos xudeus, da súa cultura, da súa forma de vida e do que representa e é hoxe o moderno Estado de Israel.

Permítome afirmar que isto non é exactamente así e, aínda que non é menor o rexeitamento nalgúns sectores, tamén hai moitos cidadáns que ás veces desde o silencio e outros desde posicións pouco publicitadas, cremos e defendemos todo o que representa o mundo xudeu e o estado de Israel, desde o punto de vista político e cultural. Por conseguinte, prefiro facer referencia e falar do artigo do diplomático, aparecido na prensa española baixo o título de "Perspectiva e paciencia", no que analiza e desmenuza con gran acerto as súas sensacións tras catro anos de convivencia entre nós. Destaca que neste tempo puidemos conmemorar o 25 Aniversario do establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel e isto naturalmente lévanos a reflexionar que unha cousa son as relacións entre estados e gobernos e outra moi distinta o coñecemento e a relación entre as súas xentes. No caso dos xudeus, os 500 anos que nos separan daquel desgraciado e aciago acto de expulsión dos nosos concidadáns, polo feito de profesar unha relixión distinta e ter uns costumes diferentes, comportou, curiosamente, que resulte máis difícil o coñecemento e recoñecemento desa parte da nosa historia. Queiramos ou non, desde as prácticas inquisitoriales aos postulados políticos da non moi lonxana ditadura franquista, con chamadas ao castigo a todo aquilo que puidese formar parte da conspiración "xudeo-masónica", deixaron unha pegada máis profunda do que parecería a primeira vista e da que deberiamos desprendernos totalmente o máis pronto posíbel.

Sen dúbida, como manifesta o propio embaixador, Israel é un país que ten os seus propios conflitos. A relación co pobo palestino e como atopar o difícil camiño cara a unha paz duradeira que ofreza garantías de seguridade ao estado de Israel e o recoñecemento ao dereito dunha patria palestina, é un reto no que hai que pór todo o empeño, pero desde a sinceridade, a honestidade, sen apriorismos daqueles que desde a súa casa, no cómodo balneario europeo e realizando algún "tour marítimo solidario", teñen a solución para esa zona do Mediterráneo e nada teñen que dicir sobre outros conflitos tanto ou máis graves, como o que acontece na zona de Darfur, en Libia, en Siria, no Iemen, noutros países centro africanos onde centos de persoas sofren ou mesmo perden a vida, por non referirme ao réxime totalitario relixioso de Hamas, presente na franxa de Gaza que, seguindo a lei do seu deus, persegue e executa se é necesario aos seus disidentes, a todos aqueles que non aceptan os seus principios fanáticos, dogmáticos e ditatoriais.

As posicións e as decisións do goberno de Israel non sempre son acertadas e neste sentido o Sr. Raphael Schutz defende a necesidade de crítica a todas aquelas decisións que un goberno democrático poida tomar. Eu non comparto algunhas de decisións do goberno de Israel, como tampouco as comparte unha parte dos cidadáns israelís, pero cuestionar xenéricamente e sen matices todo o que provén deste país responde a un descoñecemento que debería invalidar facer tales valoracións, a non ser que estas sexan froito dos estereotipos propios de campañas organizadas antiisraelíes ou antixudías e das que, querendo ou non, moitas veces acabamos formando parte.

Non coñecemos o verdadeiro Israel, di o diplomático. Pois é certo. Deberiamos saber que falamos dun país parecido ao noso, unha sociedade democrática, de costumes e hábitos de vida occidental, mesturada, como non pode ser doutra forma, de influencia oriental, árabe, rica en matices, formada por unha multitude de pobos que conviven nese territorio. Israel é unha potencia económica mundial, como resultado do seu traballo e esforzo, e lonxe dos clichés infantís das axudas exteriores, é o segundo país en número de patentes do mundo, o que ten máis empresas cotizadas no NASDAQ despois dos EEUU, e todo iso froito do seu altísimo nivel tecnolóxico e científico e do seu cualificado modelo universitario, un éxito económico que xa quixésemos para Catalunya. Nin que dicir ten que tamén estamos a falar dun referente cultural mediterráneo de grandísima calidade e riqueza. Como di, Raphael Schutz, porque os numerosísimos e diferentes correspondentes dos medios de comunicación destacados na zona non explican a existencia de todo iso e só nos transmiten os episodios de violencia.

De coñecer mellor esta realidade, os cidadáns catalans e españois talvez poderían ter unha percepción máis plural, diversa, non deformada e sen dúbida facilitaría que esa sensación que leva o que foi o representante do Estado de Israel no últimos catro anos, de ser pouco amigo do xudeu e do pobo de Israel, fóra diferente.

*Josep A.Burgasé Rabinad é Vice president de ARCCI (Associació de Relacions Culturals Catalunya-Israel)

Cosmopolitan: especial vacacións

A Gaza de Hamas, catro anos despois (II)

A Gaza de Hamas - catro anos despois Capítulo 2: A conduta militar de Hamas respecto de Israel Por C. Jacob (publicado en MEMRI - www.menri.org)

Introdución

Tras o final da guerra en Gaza, Hamas en gran parte puxo fin ao disparo de mísiles contra Israel e obrigou ás outras faccións palestinas a observar o tahdiah (calma táctica) - aínda que ambas as faccións e Hamas en ocasións o incumpren. Ao mesmo tempo, Hamas sempre aclarou que non abandonou a resistencia, demostrándoo na práctica en marzo e abril do 2011, cando participou no lanzamento de centos de foguetes contra Israel, incluíndo un que deu contra un autobús escolar israelí causando a morte a un rapaz. Os líderes de Hamas seguen enxalzando o Jihad e o movemento continúa armándose, adestrándose e fortalecendo posicións.

I. Tahdiah - con intermitentes disparos de foguetes

Os esforzos de Hamas para manter o tahdiah eran evidentes, por exemplo, o 2 de marzo do 2010, cando o comandante da policía de Gaza Abu Ubaida Al-Jarrah emitiu directrices a todos os elementos da policía na Franxa de Gaza de "perseguir a aqueles que están a disparar mísiles, arrestalos e ser investigados por parte dos aparellos de seguridade de Hamas e castigalos, tratándoos como autores de delitos graves". [1] Despois que o ministro do exterior ruso presionara a Hamas para que detivese o lanzamento de mísiles, a finais de marzo de 2010, o xefe do buró político de Hamas Khaled Mash'ao respondeu que o liderado de Hamas apoiaba o tahdiah e non estaba a manipular as tensións e que utilizaría os medios adecuados para evitar o lanzamento de mísiles. [2] De feito, varios días despois Mash'ao ordenou aos líderes da sección militar de Hamas deter o lanzamento de mísiles e evitar que as faccións palestinas fixesen o mesmo tamén, "mesmo se isto implica o uso da forza". [3] Hamas tamén tratou de coordinar as súas posicións con outras faccións, e o 3 de abril do 2010, reuniuse con representantes do Jihad Islámico, a Fronte Popular para a Liberación de Palestina (FPLP) e a Fronte Democrática para a Liberación de Palestina (FDLP). Todos estiveron de acordo en actuar concertadamente ante as ameazas de Israel de responder os disparos de mísiles. [4]
Os líderes de Hamas percibiron unha necesidade de explicar o seu apoio ao cesamento do fogo. O subdirector do buró político de Hamas Moussa Abu Marzouq dixo: "Hamas ten interese en continuar o cesamento do fogo con Israel, para que este non teña ningunha escusa de lanzar [outra] campaña militar contra a Franxa de Gaza. Existe un acordo entre as faccións palestinas a que se absteñan de lanzar mísiles contra obxectivos israelís, pero de cando en vez, este acordo é violado". [5]
Particularmente interesante foi a declaración do funcionario de Hamas Mahmoud Al-Zahhar, quen cualificou o lanzamento de foguetes "sospeitoso", dando a entender que Israel o estaba alentando, "O inimigo quere mostrar que as operacións que está a levar a cabo son en defensa propia, [dicindo que son] unha resposta aos disparos de mísiles desde a Franxa de Gaza" [6]
Aínda que Fatah apoia o tahdiah, ven a suspensión dos ataques cara a Israel por Hamas como unha oportunidade para aguilloar a este movemento. O portavoz de Fatah, Ahmad Assaf dixo: "É un feito positivo que Hamas se decate agora da exactitude ás reiteradas peticións do Presidente da Autoridade Palestina Mahmoud Abbas de salvar ao noso pobo das dificultades [causadas por] a reacción israelí ao lanzamento de mísiles, cesar os disparos e renovar o tahdiah... [No pasado], os líderes de Hamas preferiron unha axenda rexional e estreitos intereses partidistas aos intereses supremos do pobo palestino e acusaron o liderado da [Autoridade Palestina] de traizón e incredulidade". [7]
Cara a finais do 2010, Hamas afrouxou o seu control sobre as diversas organizacións, o que provocou un aumento no número de disparos e enfrontamentos coas forzas israelís. A tensión resultante e as represalias de Israel, levaron aos líderes de Hamas a reiterar o seu compromiso co tahdiah e facer cumprir a prohibición de accións que conduzan a unha escalada. En xaneiro do 2011, as faccións acordaron "protexer ao pobo palestino en Gaza e afastarse dos perigos da guerra", aclarando, con todo, de que non estaban a anunciar un tahdiah. [8] A mediados de marzo do 2011, Hamas desviouse desta política e participou no lanzamento de morteiros e foguetes contra Israel. [9] Neste caso, tamén, o lanzamento de foguetes detívose despois duns días e un acordo foi alcanzado coas faccións de respectar o tahdiah, sempre que Israel cesase os seus ataques contra Gaza. En resposta ao asasinato de combatentes da sección militar de Hamas, o movemento renovou o lanzamento de foguetes e atribuíuse a responsabilidade polo disparo dun foguete a un autobús escolar israelí, que causou a morte dun adolescente.
As accións de Hamas reflicten unha dualidade no movemento. Por unha banda, Hamas desexa manter o tahdiah a fin de evitar unha represalia israelí que podería causar graves danos e socavaría o seu control sobre Gaza. Esta política está dirixida polo liderado político de Hamas dentro de Gaza. Doutra banda, Hamas está a tratar de establecer unha novo paradigma, polo que calquera dano aos seus membros desencadea unha resposta automática na forma de lanzamento de foguetes, de modo que os seus membros estarán protexidos de calquera dano, mesmo mentres se preparan ataques terroristas ou secuestros de israelís. Esta política está dirixida polo líder da sección militar, Ahmad Al-Ja'bari. A calma que prevaleceu nas últimas semanas indica que Hamas ten a capacidade de previr o lanzamento de foguetes contra Israel.

II. Hamas segue comprometido coa resistencia e o Jihad

O tahdiah de Hamas foi percibido na Franxa de Gaza como unha acción táctica - un tempo morte de espera para reagruparse na preparación da seguinte rolda de actividades contra Israel. O columnista do portal de Hamas Yasser Al-Za'atra escribiu: "É case seguro que a area palestina con todo, volverá á senda da resistencia, tal como fíxo despois da equivocada campaña de Oslo (1993-2000)". [10] 'Abd Al-Bari 'Atwan, o editor do diario de Londres Al-Quds Al-Arabi, avaliou a situación do mesmo xeito: "Hamas nunca renunciou á resistencia e talvez o actual hudna [tregua] é temporal, como as que lle precederon - pero os seus líderes deben darse de conta que a paciencia dalgúns dos grupos islámicos ten un curto circuíto e que algúns estrañan o Jihad". [11]
Os mesmos líderes de Hamas seguiron falando en favor da resistencia e en condicións a favor da guerra santa. En resposta á construción en Xerusalén e á inauguración o 16 de marzo, 2010 da reconstruida sinagoga Hurva na Cidade Antiga, o portavoz delegado do Consello Lexislativo Palestino Ahmad Baher (de Hamas) pediu ás faccións da resistencia "propinar un severo golpe militar contra a ocupación israelí". [12] Un comunicado de Hamas declarou," A resistencia é unha opción estratéxica... e o movemento de [Hamas] aférrase ao Jihad". O comunicado tamén pediu que a Iniciativa de Paz Árabe sexa rescindida. [13]
Glorificando tamén á resistencia estivo o propio municipio de Gaza; este nomeou unha praza da cidade en honra a Rim Al-Riyashi, quen levou a cabo un atentado suicida no 2004. [14]
O ambiente de preparación para a continuación da loita tamén foi evidente no sistema educativo de Gaza. Nunha obra de teatro nunha cerimonia de gradación en Gaza, os nenos levaban posto uniformes das Brigadas 'Izz Al-Din Al-Qassam, a sección militar de Hamas, e "combateron" contra "soldados israelís", "secuestraron" a un deles. [15] Nunha cerimonia de Hamas en honra ás familias dos mártires en Jabalya, o portavoz das familias, dixo: "Estamos dispostos a sacrificar aos nosos fillos, a nós mesmos e o noso diñeiro para declarar 'non hai ninguén máis que Alá' e liberar a patria". [16]
A manifestación máis obvia de educación militante foi reportada polo diario exipcio Al-Ahram, nunha crónica que describe o ambiente militante nos campamentos de verán de Hamas, en comparación co ambiente nos campamentos de verán do UNRWA: "Mentres os nenos dos [campamentos] do UNRWA gozan da pintura, a natación, o baile e a música folk, outros nenos marchan en desfiles militares, portando as fotos dos prisioneiros de Hamas e dos mártires gritando consignas da resistencia. Estes son os nenos nos campamentos de Hamas. 'Nosa Al-Aqsa, os nosos prisioneiros, a liberdade virá' - estas son consígnas gritadas polos nenos de sete a 12 anos nunha marcha militar. 'Cero xoguetes ou alboroto', tal como un dos líderes do campamento describiuno... Os nenos viven nun ambiente de mobilización militar e preparación para a resistencia [tanto en tempo de] paz e guerra. Nun campamento, celebrado na mesquita Sheikh Radwan, o establecemento e o adestramento crean unha atmosfera de guerra e resistencia. Fotografías de homes enmascarados con armas de fogo infestan o campamento, [que se asemella a] unha base militar". [17]
"O Ministerio de Asuntos dos Prisioneiros de Hamas endosou oficialmente a causa de secuestro de soldados israelís, cando anunciou que apoiaba a campaña, declarada pola Sociedade Wa'ed en Gaza, coa promesa dun millón de dinares xordanos "para calquera persoa que secuestre a un soldado israelí para ser trocado por prisioneiros palestinos". [18] O asesor de Ismail Haniya Mustafa Al-Kanu dixo que os prisioneiros palestinos só serían liberados secuestrando máis soldados israelís. [19] A sección militar de Hamas, as Brigadas 'Izz Al-Din Al-Qassam, comprometéronse a continuar os seus esforzos para lograr este obxectivo. [20]

III. Adestramento, armar e fortalecer posicións

Hamas continúa preparándose para unha confrontación militar construíndo fortificacions, contrabandeando armas cara a Gaza e adestrando aos seus combatentes. Nunha reunión con líderes dos partidos árabes nunha conferencia de Damasco, Khaled Mashal revelou, nun raro momento de sinceridade, que "cara ao exterior, fálase en Gaza sobre reconciliación e edificación, pero, en realidade, a maior parte dos fondos e os esforzos son asignados á resistencia e aos preparativos militares. Ocupámonos da resistencia". [21]
Un portal próximo a Fatah informou que as milicias de Hamas estableceron fortes cargas explosivas preto de edificios densamente poboados de Gaza en zonas afastadas da fronteira con Israel - provocando a un gran resentimento, enfrontamentos verbais e ás veces pelexas entre os veciños e activistas de Hamas. [22]
En referencia ás fortificaciones de Hamas, o Dr. Fayez Abu Shamala, columnista dun portal afiliado a Hamas, escribiu que Hamas tiña miles de túneles ao longo e ancho da franxa de Gaza. [23]
As Brigadas 'Izz Al-Din Al-Qassam describiron a súa preparación para o conflito e o seu desexo de martirio. "Na tenue luz da lúa atópase un combatente de Hamas, baixo unha árbore con ramas enmarañadas. Este afástase dos seus camaradas, toma un Corán da súa mochila e comeza a ler en voz alta cunha voz agradable. Outro [combatente] pídelle a Alá que lle conceda o martirio. Con todo, outra espera a certa distancia pola chegada do inimigo, para que este poida sorprendelo. Doutra banda, unha unidade de enxeñaría das Brigadas Al-Qassam prepara un artefacto explosivo, ante un ataque sionista, co fin de sementar a morte [entre os pasaxeiros] do vehículo do inimigo sionista... Noutra área, membros de defensa civil prepáranse para axustar os mísiles de terra [antiaéreos], co obxecto de derrubar os avións inimigos nos ceos de Gaza... Nunha zona alta, un corpo de francotiradores está a prepararse para situar as súas armas co fin de atacar aos soldados inimigos sionistas, se se infiltran en calquera lugar. Entre as árbores con ramas enmarañadas, un grupo de artilleiros preparan un morteiro para contrarrestar calquera movemento estúpido do inimigo, ou calquera avance das tropas especiais [israelís] en calquera lugar". [24]
Por mor dos crecentes esforzos por parte de Israel e Exipto nas secuelas da guerra en Gaza para impedir que as armas poidan ser levadas dentro de Gaza, o antigo funcionario de Hamas Ahmad Yousuf declarou: "A resistencia é un dereito lexítimo, tal como o son as armas [da resistencia], por tanto, a resistencia obterá armas de todas as maneiras posibles a fin de continuar a súa actividade, a través dos túneles ou non [mesmo] baixo terra". [25] O líder de Hamas Mahmoud Ao-Zahhar dixo: "O meu movemento [agora] ten mellores armas das que tiña en vésperas da guerra de Gaza". [26] En xullo do 2010, o ministro do Interior de Hamas Fathi Hammad, anunciou que o seu ministerio tiña previsto introducir o recrutamento voluntario no exército de Hamas en Gaza, seguido polo servizo militar obrigatorio. [27]
A principios do 2011, a policía de Hamas anunciou que aos residentes de Gaza necesitarían obter un permiso de armas de fogo para a autodefensa. O anuncio fixo fincapé en que esta norma non se aplica ás armas da resistencia, que eran legais sen un permiso previo. [28]
A actividade militar de Hamas non se limita a Gaza. En maio do 2010, o Presidente da AP Mahmoud 'Abbas revelou que "todos os días, requisamos grandes cantidades de armas [en Cisxordania]". [29] En abril do 2011, funcionarios dos aparellos de seguridade da AP anunciaron o descubrimento dunha mesquita controlada por Hamas en Cisxordania, onde se fabricaban e almacenaban explosivos, [30] e un portal próximo a Fatah dixo que os aparellos de seguridade descubriran unha gran instalación para a fabricación e almacenamento de explosivos en Nablus. [31]
Xustificando as actividades de Hamas en Cisxordania, Mahmud Al-Zahhar dixo: "Gaza [xa] foi liberada; [agora], os aparellos de seguridade da AP deben darnos man libre para liberar á Ribeira Occidental e a Xerusalén. Deben dispararse mísiles e debe haber resistencia desde Cisxordania. É soamente en Gaza que se esixe o lanzamento de mísiles e o [emprender] a resistencia?" [32]
O diario anti-sirio kuwaití Al-Siyassa informou que a finais do 2009, cinco membros de Hamas e dous membros do Corpo da Garda Revolucionaria Islámica Iraniana (CGRII) foron asasinados nunha base de Hamas preto de Damasco, mentres adestraban na montaxe e desmonte de foguetes iranianos de longo alcance, coa intención de ser contrabandeados en Gaza a través de túneles. [33]
O Líbano é outro campo de adestramento de Hamas. Fontes libanesas informaron que a investigación dunha explosión nun centro de Hamas no Líbano mostrou que se produciu durante un adestramento con munición real. [34]
[1] Wafa1.ps, 2 de marzo, 2010.
[2] Ao-Hayat Ao-Jadida (Autoridade Palestina), 2 de abril, 2010.
[3] Palpress.ps, 8 de abril, 2010.
[4] Ao-Quds (Xerusalén), 4 de abril, 2010.
[5] Alaahd.com, 13 de abril, 2010.
[6] Maannews.net, 21 de marzo, 2010.
[7] Maannews.net, 3 de abril, 2010.
[8] Alresalah.ps, 13 de xaneiro, 2011.
[9] Palestina-info.info, 19 de marzo, 2011.
[10] Paltoday.com, 15 de agosto, 2009.
[11] Paltoday.com, 17 de agosto, 2009.
[12] Ao-Hayat Ao-Jadida (Autoridade Palestina), 16 de marzo, 2010.
[13] Palestina-info.info, 12 e 13 de decembro, 2009.
[14] Ao-Ayyam (Autoridade Palestina), 24 de marzo, 2010. O 14 de xaneiro do 2004, Rim Al-Riyashi, nai de dous fillos, inmolouse no control de Erez, entre Israel e Gaza, matando a catro israelís e ferindo a dez.
[15] Maannews.net, 30 de maio, 2010.
[16] Al-Quds (Xerusalén), 7 de xaneiro, 2010.
[17] Al-Ahram (Exipto), 30 de xuño, 2010.
[18] Maannews.net, 19 de novembro, 2009.
[19] Al-Ayyam (Autoridade Palestina), 1 de marzo, 2011; safa.ps, 28 de febreiro, 2011.
[20] Alqassam.ps, 8 de agosto, 2011.
[21] Paltimes.net, 14 de novembro, 2009.
[22] Alaahd.com, 13 de xaneiro, 2010.
[23] Palestina-info.info, 7 de xuño, 2010.
[24] Alqassam.ps, 4 de xullo, 2010.
[25] Al-Sharq Al-Awsat (Londres), 25 de xaneiro, 2009.
[26] Palestina-info.info, 18 de abril, 2009.
[27] Amade.ps, 28 de xullo, 2010.
[28] Maannews.net 5 de xaneiro, 2011.
[29] Al-Sharq Ao-Awsat (Londres), 6 de maio, 2010.
[30] Al-Quds Ao-Arabi (Londres), 13 de abril, 2009.
[31] Palvoice.com, 29 de abril, 2010.
[32] Al-Quds (Xerusalén), 20 de xuño, 2010.
[33] Al-Siyassa (Kuwait), 15 de novembro, 2009.
[34] Al-Sharq Ao-Awsat (Londres), 6 de xaneiro, 2010.

Hessel, os indignados e Israel

Por Josep Carles Laínez*

En lingua francesa e noutras veciñas, Indignez-vous! (Indignádevos!) (2010) de Stéphane Hessel (1917) non só tense convertido nun éxito editorial, mais tamén nun fenómeno mediático sorprendente, ate o punto que logo veu un novo título, Engagez-vous! [Comprometédevos!], onde o antigo resistente, e recente indignado, segue coas súas algaradas. E a verdade, quen non está indignado algunha vez na vida? A indignación non aparece na lista de emocións básicas do ser humano que identificou Paul Ekman a comezos dos anos 70 do século XX, pero sí temos de considerala un sucedáneo; quizais o irmán pobre, ou feble, da ira. Un indígnase, e enfádase; pero non se indigna e entón ponse a amar a quen lle fai indignarse. A indignación, por tanto, concita acción, e a acción sempre é virulenta. O opúsculo de Hessel tivo moito éxito, e algúns queren situalo no trasfondo das concentracións que se produciron en diversas cidades da península ibérica en marzo de 2011, e mesmo na orixe do chamado movemento do 15-M, o dos “indignados”. O subtítulo do pequeno volume é “alegato contra a indiferenza e a favor da insurrección pacífica”. Non obstante, Hessel fala da economía? Dos banqueiros e dos bancos? Da ausencia de democracia e a actual instauración dunha partitocracia neoliberal? Da perda do espírito e o reinado absoluto do materialismo? Da violencia contra as mulleres? Da loita LGBT? Non. Hessel pode tocar algunhas destas cousas, mais non todas. Eses aspectos non van ao miolo do problema, á causa orixinaria do que agora demanda unha nova resistencia. Entón, o que é? Israel. Así de sinxelo. Vou sinalar unhas poucas pérolas deste “novo” ensaísta: No prólogo escrito expresamente para a edición en lingua española de Indignez-vous!, lemos: “Estoulle moi agradecido [á xove xeración española] polo apoio que ven dando á causa palestina”. É o único aspecto que menciona deses mozos nos que pon tantas esperanzas. Un dos apartados do opúsculo titúlase “A miña indignación a propósito de Palestina”, e comeza con estas palabras: “Hoxe, a miña indignación principal refírese a Palestina, a Franxa de Gaza e a Cisxordania”. A principal! Non estamos a ler entre liñas. A principal! O mundo está nunha convulsión económica, social, histórica, cultural, lingüística… e as poboacións occidentais indígnanse sobre todo por ese conflito tan localizado e tan politizado. Noutra das seccións, “A non-violencia, o camiño que debemos aprender a seguir”, di con toda a súa insolencia ou coa desinhibición tan normal en xente de idade avanzada: “non podemos desculpar aos terroristas que poñen bombas, podémolos comprender”. Mais por se a comprensión é pouca cousa para aqueles palestinos que non dubidan en inmolarse, unhas liñas despois Hessel radicaliza o seu discurso: “Non podemos apoiar os terroristas, como fixo Sartre (…) cando do atentado cometido nos xogos de Munich, en 1972, contra atletas israelís. Non é eficaz”. O subliñado das terroríficas palabras é meu. Hessel non condena porque non é bo para a loita maior; non hai un criterio moral no non-apoio, senón pura táctica, despreocupándose da dor das vítimas. Nunha sección máis, “Por unha insurrección pacífica”, escribe: “Cómpre ser israelí para cualificar como terrorista a non-violencia”. O autor deléitanos cunha ironía antisemita: só os xudeus son quen de afirmar unha brutalidade; e por iso frase que non admite a substitución de “israelí” por un termo politicamente correcto (“musulmán”, “palestino”…). En resumidas contas, en tres das seis seccións de Indignádevos!, a metade do libro, menciónase Israel, converténdoo, pola recorrencia das citas, no eixe do seu discurso. O texto de Stéphane Hessel xa recibiu algunhas críticas: en Francia, con J’y crois pas! [¡Non creo niso!] de Orimont Bolacre; en España, con ¡Escandalizaos! [Escandalizádenos!] de Javier Ruiz Portella, quen de feito dedica unha sección do seu opúsculo ao tema “Israel y el terrorismo” [“Israel e o terrorismo”]: “Só Israel é o malo da película nestas páxinas que son incapaces de descubrir, á parte diso, ningún outro motivo de indignación no panorama internacional”. Indignádevos!, para non facer este texto tan longo coma o mesmo panfleto hesseliano, responde á coñecida Vulgata dos derradeiros tempos. Resúmese en moi poucas liñas:
1.- Hai un inimigo da humanidade que e o colonialismo; dado que hoxe non hai colonialismo europeo –aínda que sí árabe (o Sáhara), turco (Chipre), chino (Tíbet)…–, temos de buscar un país que poida ser asimilado a esas características: e Israel é o candidato perfecto.
2.- Ademais Israel posúe outra particularidade importante: é amigo dos Estados Unidos, a besta negra do altermundismo e da progresía.
3.- Mais para que todo case fai falta un derradeiro salto, que sen embargo é o primeiro, o principal, todo un clásico do antisemitismo eterno: os xudeus son os amos da banca, polo que controlan o mundo grazas ao poder do diñeiro, e por tanto son os nosos inimigos, e os causantes das crises e da dor europea e de todos os pobos da Terra.
4.- Conclusión: atacar Israel é loitar pola liberdade, é dicir, pola felicidade. Este é o esquema de pensamento que podrece non “os mellores cerebros da miña xeración”, como declamaba o tamén xudeu Allen Ginsberg no seu “Ouveo”, senón as mentes que nos gobernan e atenden o diktat terríbel dunha corrección para a que de novo o pobo hebreo é culpábel. Culpábel de existir.
* Josep Carles Laínez é escritor e socio de AGAI

Moses Haim Montefiore

Sir Moses Haim Montefiore (1784-1885), o banqueiro xudeu-británico, filántropo, defensor firme de dereitos humanos e alcalde de Londres, atopouse en certa ocasión cun coñecido personaxe antisemita que contoulle que viña do Xapón onde "non hai nin porcos nin xudeus". Montefiore respondeu instantaneamente: "Nestas circunstancias, vostede e máis eu deberiamos ir a Xapón, así poderían ver unha mostra de cada un".

A Gaza de Hamas, catro anos despois

A Gaza de Hamas - catro anos despois Capítulo 1: Relacións Fatah-Hamas Por C. Jacob (Publicado por MEMRI - www.menri.org)

Prólogo

Catro anos despois da súa toma de control na Franxa de Gaza, en xuño do 2007, Hamas logrou establecer unha entidade independente, separada da ANP de Cisxordania. Desde a toma do poder, Hamas logrou fortalecerse economicamente (aínda que os seus recursos orientáronse máis cara ao fortalecemento do movemento que cara á promoción do benestar da poboación). Tamén logrou consolidar o seu poder militar e seguiu preparándose para o próximo enfrontamento con Israel. Polo momento, con todo, o movemento atopou beneficioso o manter un tahdiah (tregua temporal táctica) con Israel, aínda que en ocasións o tahdiah é roto, non só por outras organizacións en Gaza, senón tamén pola propia Hamas.
O réxime de Hamas en Gaza é unha ditadura, caracterizada por numerosas violacións dos dereitos humanos. As súas políticas e regras draconianas provocaron unha caída na súa popularidade entre a cidadanía (un feito do cal os líderes do movemento son conscientes), pero non até o punto de ameazar o seu dominio.
As relacións do movemento con outras forzas en Gaza - especialmente cos jihadistas salafistas, o movemento Jihad Islámico, Fatah e a Fronte Popular - están baixo presión e os conflitos internos dentro do movemento saíron á superficie tamén. En abril-maio de 2011, Hamas e Fatah asinaron un acordo de reconciliación, pero hai moitas dúbidas sobre as súas posibilidades de imprementación.
Durante a vindeira semana daremos a coñecer un amplo e rigoroso informe en sete capítulos, incluíndo o capítulo de hoxe.
Capítulo 1 - As relacións Fatah-Hamas
Capítulo 2 - A conduta Militar de Hamas respecto de Israel
Capítulo 3 - A administración de Gaza por Hamas
Capítulo 4 - Os conflitos internos dentro de Hamas
Capítulo 5 - A islamización de Gaza
Capítulo 6 - As relacións de Hamas con Jihad Islámico e cos salafistas-jihadistas
Capítulo 7 - As relacións de Hamas con Exipto
.
Capítulo 1: As relacións Fatah-Hamas
Introdución
A toma de posesión de Hamas da Franxa de Gaza en xuño, 2007 causou unha profunda división na sociedade palestina e deu lugar a unha intensa hostilidade entre Hamas e Fatah/a Autoridade Palestina. Fatah acusou a Hamas de asasinar aos seus militantes co obxectivo de facerse cargo de Cisxordania, ademais de Gaza, mentres que Hamas acusou a Fatah de traizón e desafiou a lexitimidade da Autoridade Nacional Palestina.
En abril-maio do 2011, catro anos despois do golpe de estado de Hamas en Gaza, os dous movementos asinaron un acordo de reconciliación acompañado dun documento de entendemento. Con todo, a día de hoxe, un mes despois da cerimonia de reconciliación, os detalles do acordo seguen sendo incertos. O único documento cuxo contido é coñecido e polémico é o documento de entendemento, unha copia inicial foi publicada na prensa árabe e palestina. En canto ao documento ao que estes coñecementos se refiren - é dicir, o acordo en si mesmo - o seu contido exacto non está claro e non parece haber un acordo tácito para dalo a coñecer oficialmente. Neste contexto, varias versións do acordo e dos seus detalles foron publicados e pode haber mesmo deliberados intentos de engano.
A continuación preséntase unha revisión das relacións de Hamas con Al Fatah, desde o golpe de estado en xullo do 2007 a Gaza ao período da sinatura do acordo de reconciliación de abril-maio, 2011.
I. Profundar a hostilidade ante a toma de Gaza
Tras o golpe de estado, o Presidente da Autoridade Palestina Mahmoud Abbas cesou aos ministros de Hamas no goberno de unidade nacional. Hamas, con todo, negouse a recoñecer estes ceses e tamén negouse a recoñecer a lexitimidade do goberno do Primeiro Ministro palestino, Salam Fayyad, ou a presidencia de Abbas. En cambio, viu a Ismail Haniya e ao seu goberno como representantes lexítimos do pobo palestino. Na práctica, existen dúas entidades separadas, ningunha da cal recoñece ao outro, nunha situación definida pola deslexitimación recíproca.
Hamas refírese á Autoridade Palestina como "a Autoridade de Ramallah" ou "a Autoridade de Dayton" (en honra ao Xeneral estadounidense Keith Dayton, quen adestrou ás forzas de seguridade da Autoridade Palestina) e ao seu presidente como o "presidente da extinta Autoridade [Palestina]". [1] Fatah, pola súa banda, referiuse á toma de Gaza por Hamas como o "golpe de estado", "cisma", ou "separación", mentres que Hamas refírese a ela como a "solución" (do conflito con Fatah). Nos círculos de Fatah, os activistas asasinados por Hamas, tales como Muhammad Al-Sawirki, quen foi arroxado desde un edificio de varios pisos e Samih Al-Madhoun, quen foi linchado e o seu corpo mutilado vivo, convertéronse en mártires e símbolos da loita entre os dous movementos.
www.memri.org
Nota:
[1] Al Fatah refírese ao goberno de Hamas como "o goberno rexeitado." Hamas, en resposta, emitiu unha directiva prohibindo aos medios de comunicación de Gaza o uso deste termo.

Benvida (ao xeito islámico) a Nazaret

"Se alguén desexa (practicar) unha relixión diferente do Islam, nunca se lle aceptará, e na outra vida contaráselle entre os perdedores".

Esta dura mensaxe, escrita en árabe e en inglés, dá a "benvida" aos turistas e peregrinos cristiáns de todo o mundo cando acceden á famosa Igrexa da Anunciación de Nazaret, a cal segundo a fe cristián, está situada no lugar onde o arcanxo Gabriel anunciou á Virxe María que daría á luz a Xesús. Esta foto está tirada (coa Igrexa da Anunciación á dereita) a finais de xuño do ano que andamos.

A xogar!!

Os perigos do recoñecemento prematuro dun Estado palestino

Por Abdallah al-Hadlaq
.
Al Watan Kuwait - 22/07/2011

.
(Traducido do árabe)
Os acordos internacionais concernentes a paz no medio Oriente deben ser respectados

O bando palestino exhibe as resolucións 242, 338 e 1850 do Consello de Seguridade de Nacións Unidas e a Folla de Ruta para a Paz, que reclaman que, as solucións acordadas das disputas, sexan alcanzadas mediante conversacións directas, rexeitando actos unilaterais que socavan os parámetros aceptados internacionalmente para alcanzar a paz, e que definen os principios básicos para a paz bilateral.
Os palestinos esfórzanse por obter, o próximo mes de setembro, o recoñecemento prematuro dun "estado palestino", a pesar do perigo de desbaratar as conversacións de paz, implícitas nunha declaración unilateral.
Os acordos internacionais relativos á paz no medio Oriente deben ser respectados.
Israel os respecta, así como tamén o principio de negociacións directas sendo o único modo de resolver a disputa, mentres que - os palestinos- xa hai tempo abandonaron as conversacións directas de paz e, agora, actúan unilateralmente, tratando de impor un feito consumado sobre Israel, utilizando a presión unilateral.
Os palestinos queren cumprir o seu soño de obter lexitimidade internacional (que debería basearse en atopar unha solución acordada tan necesaria para a paz) a través da forzosa imposición dun diktat sobre Israel. Unha declaración unilateral non concluirá o conflito. Só empeorará as cousas facéndoo máis intenso en lugar de porlle fin. Os palestinos parecen perder o seu vivo interese na negociación destinada a alcanzar un acordo e, agora, só queren actuar unilateralmente segundo modos que non levasen á resolución dos problemas craves no actual impasse- que só poden ser resoltos a través de conversacións directas entre as partes involucradas. A continuada obstinación palestina só complica o conflito.

Ao presionar sobre o recoñecemento unilateral e prematuro do seu "estado", os palestinos ignoran o dereito de Israel a existir, en paz, como Estado do pobo xudeu, recoñecido e vivindo dentro das súas fronteiras. A división dos mesmos palestinos (entre a Autoridade Palestina que controla só partes da Marxe Occidental, e o movemento Hamas (leal aos persas de Irán) que se mantén na Franxa de Gaza) nega o criterio legal, en forma e carácter, para o establecemento dun Estado. Ademais, a Autoridade Palestina non ten xurisdición sobre a Franxa de Gaza (que tal como xa destacamos está dominada por Hamas), a pesar do recente acordo de reconciliación entre as faccións enfrontadas.

O prematuro recoñecemento dun Estado palestino significa o recoñecemento dunha entidade terrorista- porque Hamas abertamente tenta destruír a Israel e borralo do mapa. Hamas rexeita os termos da comunidade internacional do seu propio recoñecemento, que podería converter, a Hamas, nun actor legal e aceptado na rexión. Eses termos son: recoñecemento do dereito de Israel a existir, aceptación dos acordos internacionais existentes e o fin á violencia.

Non debemos esquecer que, a comunidade internacional, define a Hamas como unha organización terrorista e está proscripta en Europa e EEUU. Como pode, entón, un organismo terrorista converterse en modelo para un Estado palestino?

Israel durante longo tempo realizou estratéxicas concesións para a paz, demostrando o seu desexo de negociacións pacíficas. Renunciou ao Sinaí a cambio dun tratado de paz con Exipto, e retirouse de Gaza e do sur de Líbano. Pero, a resposta que obtivo nos últimos casos (Gaza e o sur de Líbano) foi a choiva de mísiles e aluvión de artillaría. As súas cidades e poboados do norte e sur do país foron atacados e moitos civís resultaron asasinados.

Iso podería servir para advertir acerca dos perigos que enfronta por parte de terroristas de Hezbollah e Hamas, e subliña a necesidade de paz a través de solucións que respondan as necesidades e intereses de todas as partes do conflito.

Claramente, o recoñecemento prematuro dun Estado palestino negará o proceso de negociación e botará por terra o nobre ideal dun modus vivendi logrado a través do diálogo.

Todos aqueles que anhelan a paz real na rexión deben rexeitar eses imprudentes movementos unilaterais palestinos que bloquean o proceso de negociación. Os palestinos deben comprender que, o único camiño cara a un tratado de paz permanente, será a través de negociacións directas.

A esquerda e os xenocidios

Por Jaume Renyer

Por mor das accións de guerra levadas a cabo polo Tsahal contra Hamás en Gaza os yihadistas e os antisionistas de todas partes do mundo cualificaron as operacións militares israelís coma xenocidio. Unha parte da esquerda europea, a catalá incluída, sumouse coa pretensión de negar toda lexitimidade ao Estado de Israel a base de equiparalo co réxime nazi. Hai un consenso internacional, máis ou menos, para denominar xenocidio o asasinato masivo e sistemático de grupos humanos por motivos políticos, étnicos ou relixiosos. A noción vai ser formulada xuridicamente por un xudeu polaco, Raphael Lemkin (1900-1959) xa antes da Segunda Guerra Mundial tendo como referencia o xenocidio sufrido polo pobo armenio (1915-1916) a mans do imperio turco por motivos relixiosos (o obxectivo era eliminar os cristiáns do seu territorio e consolidar o monopolio islámico, por isto tamén diezmaron os asirios -católicos caldeus- xunto cos armenios). O ascenso ao poder do comunismo en Rusia e do nazismo en Alemaña permitiu a comisión de xenocidios por motivos político-ideolóxicos (a fame provocada por Stalin como método para dobregar o pobo de Ucraína nos anos vinte e trinta causou case dez millóns de vítimas) e étnicos (o holocausto dos xudeus e dos xitanos europeos a mans do nazis e os seus colaboradores). A esquerda europea de posguerra eludiu sistematicamente afrontar a realidade dos xenocidios cometidos en aras do comunismo (por pór un exemplo, o do pobo de Camboia a mans dos khemers vermellos a partir do 1975), recoñeceu de mala gana o holocausto provocado polos nazis, e calou durante o xenocidio -de carácter étnico- de Ruanda (1994) e cala perante o do Darfur -do cal son vítimas as poboacións negras animistas a mans do réxime islamita do Sudán- na actualidade.

Libros como o de Harald Welzer, "As exécuteurs", no cal analiza o proceso de formación da conduta xenocida son desgrazadamente excepcionais. O holocausto sufrido polos xudeus europeos foi un dos elementos determinantes que conduciu á partición da Palestina británica, acordada polas Nacións Unidas o 1947 en dous estados, un xudeu e un árabe. Os estados árabes e as correntes ideolóxicas que non admitiron nunca aquela decisión, nin por tanto a lexitimidade do Estado de Israel, contrapuxeron a "naqba" (o desastre) dos palestinos ao 1948 -a derrota militar ante o exército xudeu e o exilio de centenares de miles de habitantes- como elemento lexitimador da súa causa nacional. Esta reacción foi asumida por motivos ideolóxicos por boa parte da esquerda europea que fixo do antisionismo un dos seus sinais de identidade xunto coa antiliberalismo ou o antiamericanismo. Estas teses convertéronse hexemónicas tamén en Catalunya a partir dos anos setenta até o punto de que o ano pasado as principais institucións catalás (Concello de Barcelona, Deputació de Barcelona e Generalitat de Catalunya) non atoparon ningún inconveniente en apoiar á campaña "Palestina ao corazón" que conmemoraba o sesaxésimo aniversario da "naqba", tal e como se pode comprobar visitando o lugar http://www.naqba-catalunya.blogspot.com/. O pacifismo autóctono tamén participa desta visión de parte e así se mobiliza masivamente cando hai un conflito no cal interveñen Estados Unidos ou Israel e fican mudos cando é Rusia quen ataca Xeorxia, este verán pasado, por exemplo. O antisionismo é a forma moderna da xudeofobia de orixe cristiá que actúa sobredimensionando os feitos de guerra responsabilidade de Israel -reais e documentados polos mesmos historiadores isrealis- equiparándoos á categoría de xenocidios. Esta actitude pouco rigorosa historicamente e xuridicamente, busca a banalización dos xenocidios realmente feitos e dos que se poden cometer no futuro (como as ameazas de Esfandyar Rahim Masahei, vicepresidente iraniano: "O mundo debe destruír o Estado de Israel", mentres reza na Meca en compañía do presidente sudanès -ver Aurora Dixital do 10 de decembro do 2008). O presente ataque do exército israelí a Hamàs, previa provocación inevitábel, como escribe acertadamente Joan B. Culla, debe ser tratado politicamente, atendidas as repercusións de carácter estratéxico que ten en todas as ordes, tendo como obxectivo unha paz xusta e duradeira que só se pode lograr a partir do mutuo recoñecemento das partes enfrontadas e o rigor histórico e xurídico das solucións propostas. E o primeiro paso é non banalizar os conceptos políticos que se usan para situarse respecto do conflito árabe-isrealí.

O blogue de Jaume Renyer

Aquel corazón sionista que latexa á esquerda

Unha charla de Francesca Bolino con Emanuele Fiano, activo e histórico militante da esquerda italiana na procura do diálogo e dunha solución política para resolver o conflito de Medio Oriente.

Vostede é parlamentario do Partido Democrático italiano (PD) e fundador no 2005, da Esquerda por Israel. Cal foi a súa maduración intelectual, cultural e política?

http://www.sinistraperisraele.info/

http://www.sinistraperisraele.it/
.

Durante moito tempo ser sionista de esquerda foi a cousa máis coherente na historia de Israel. Israel foi fundado polos sionistas de esquerda e o movemento sionista socialista ao cal pertenzo era Hashomer Hatzair, nacido a comezos do século pasado, en Polonia. Na revolución de outubro de 1917 participaron moitísimos xudeus. Formouse alí unha variante da idea do socialismo para aplicar logo, a través da realización sionista, en Israel. Esta dimensión do sionismo socialista era unha dimensión absolutamente natural. En Italia o Hashomer Hatzair ten unha historia que nace logo da posguerra. Crecín logo nun movemento que educaba aos mozos xudeus a pensar que as súas posibilidades de realización concreta -posibilidade de elaborar o seu xudaísmo- fora en Israel, nun kibbutz. A idea era aquela de pensar en vivir unha vida diferente do que daquela se vivía en Milán, en Roma, desenvolvida segundo os ideais colectivos de igualdade e sobre todo en Israel.

Vostede provén dunha familia profundamente antifascista?

Si. O sinal antifascista non podía deixar de ser moi forte: demóstrao a historia dos meus pais. é máis, e non é pouco, son un dos anos sesenta: cando era adolescente, era a época dos movementos de esquerda que aos poucos, desenvolvíanse fóra do ambiente xudeu que eu frecuentaba. De mozo crecín con ideas próximas ao partido máis forte da esquerda, que era o Partido Comunista Italiano. Non frecuentei nunca o Partido nin militei pero o si o votei. Até unha certa idade ocupeime sempre do xudaísmo: primeiro no Hashomer Hatzair logo, despois aos vinte anos, fun a Israel e alí permanecín durante un ano e medio. Logo fun a vivir no Kibbutz Sasa: historicamente meta dos italianos adherentes ao movemento do Hashomer Hatzair. Volvendo a Italia, despois dalgúns anos iniciei as miñas actividades na comunidade xudía de Milán como conselleiro. En particular ocupeime da cultura. Estes anos foron moi importantes xa que ocuparse de cultura nunha cidade como Milán significa poder desenvolver elementos de reflexión común, sobre todo ao redor das cuestións das minorías. Foi neste período que recibín unha proposta para ser candidato ás eleccións xerais de 1996 como independente na Oliveira (N. de R.: coalición electoral italiana de esquerda). Logo, de 1998 ao 2000, fun presidente da Comunidade Xudía de Milán. Sucesivamente fun candidato no Consello Comunal e conselleiro do Partido Demócratas de Esquerda (DS). No 2006 cheguei ao parlamento.

E a "cuestión xudía"? Que significa militar na esquerda e defender os dereitos de Israel?

"Esquerda por Israel" é unha asociación, da que hoxe son Secretario Nacional e da cal é presidente Furio Colombo, a cal refundamos a nivel nacional con Piero Fassino (actual Secretario Xeral do DS) no 2005, con numerosos militantes dos partidos de centroesquerda, pero tamén con importantes firmas, como a do actual presidente da República Giorgio Napolitano, de Walter Veltroni, Giuliano Amato, Umberto Eco, entre outros. A asociación naceu inmediatamente despois da Guerra dos Seis Días. Os fundadores orixinais viñeron da xeración precedente á miña. Tamén simpatizantes dos partidos históricos da esquerda italiana -socialistas e comunistas, socialdemócratas, republicanos que percibían, despois da Guerra do 67, a fractura que se produciu entre a esquerda italiana e o Estado de Israel. Isto debíase á aliñación dos países árabes coa Unión Soviética. Algúns xudeus que militaban nestes partidos querían que a esquerda italiana recuperase unha lectura correcta e equilibrada do problema do Medio Oriente, e en salvagarda dos dereitos nacionais de Israel. Hoxe tamén a política vai por Internet: temos unha lista que ten uns 1000 participantes. Estamos tamén en Facebook. Hoxe hai unha sede en Roma, unha en Milán e unha en Boloña. Debo dicir que hai moitos cambios sobre este tema na esquerda que hoxe está representada no PD.

Pola esquerda italiana, tamén inclúe a Piero Fassino?

Fassino forma parte daquela esquerda que erros coma este non os cometeu nunca. Fassino sempre prestou unha grande atención ao mundo xudeu, pola súa propia maduración cultural e por crecer nun ambiente como o de Turín, no que a participación dos xudeus na vida social da política da esquerda era moi grande: por exemplo os Ginzburg, Carlo Levi, Primo Levi, Amos Luzzatto e moitos outros. Para min o encontro con el foi moi importante.

Cales son os cambios no PD?

Paréceme que, con algunhas excepcións, no PD creceu unha sensibilidade equilibrada sobre estes temas. Por exemplo, o simposio organizado polo PD, "Non resignarse á guerra. Construír a Paz no medio Oriente", no que estaban presentes o Embaixador israelí Gideon Meir, e Sabri Ateyeh, representante da Autoridade Palestina en Italia e todos os líderes do PD. En suma, nos vinte anos que me ocupei destas cuestións non vira a todo o grupo dirixente do maior partido da esquerda discutir cunha programación longamente compartida do problema israelí-palestino. Deste encontro saíu unha visión xusta e equilibrada sobre o asunto da última Guerra en Gaza e sobre o caso en xeral da cuestión do conflito. é xusto dicir que o PD foi o único partido que nestes días dramáticos procurou verdadeiramente pór luz ás razóns destes dous pobos, pondo a dialogar aos representantes oficiais. Ao fin, para o PD o núcleo da cuestión existente entre estes dous pobos tradúcese en dous dereitos e non nun dereito e unha inxustiza: isto é dous Estados para dúas Nacións, para dous Pobos.

Israel e Palestina: dous dereitos, unha utopía?

Certamente estas cousas non poden solucionarse a curto prazo. No fondo, é verdade que o proxecto de Oslo interrompeuse. Pero algo ficou daquel proceso. En Cisxordania hai unha estrutura inicial de autonomía palestina e Israel mantén diálogo cos seus dirixentes. A liña que foi trazada en ocasión do convenio organizado polo PD é esta: a responsabilidade inicial da guerra de Gaza, é de Hamas e Israel tiña o dereito de reaccionar e defenderse. Os civís de Gaza teñen o dereito de non morrer. A solución militar non levará a Israel á seguridade real e o terrorismo non levará aos palestinos a ter un Estado. A única vía para a solución do conflito histórico é unha vía política. A vía das alternativas, dos cambios e do compromiso sobre a base de plans que en moitos anos foron elaborados. A cuestión do islam radicalizado de Hamas é algo novo. O texto da carta constitucional de Hamas, que circula en internet é un texto que asigna o Islam a Palestina e non aos palestinos. Un principio, por así dicir, teocrático, distante anos luz dos principios do mesmo Arafat, que inicialmente fundou un movemento de liberación palestino, en cuxa base había un razoamento político que dicía: "esta terra perténcenos por unha motivación político-racional e non certamente por unha motivación relixiosa". Arafat nunca a chamaría Guerra Santa como é denominada na carta fundacional de Hamas. Nunca Arafat ou Abu Mazen pensarían en aplicar a Shaaria no mundo palestino como faino Hamas na súa carta constitucional.

Que sucederá coa esquerda?

A esquerda non debe ter medo a dicir onde está o ben e onde está o mal respecto da novidade do Integrismo Islámico. Necesita axudar ao mundo árabe a liberarse del. O traballo de Esquerda por Israel debe ser axudar a comprender o Medio Oriente dentro desta nova e terrible dimensión.

http://www.sinistraperisraele.info/page/2/

Eliminando a Israel

Familias xudías agardando fóra das súas casas nunha rúa do barrio xudeu de Jerusalén a seren evacuadas polas tropas árabes (xuño ​​de 1948) - foto John Phillips

Estado no que quedou esa mesma rúa do barrio xudeu de Jerusalén tras o saqueo e destrucción polas tropas árabes (xuño de 1948) - foto John Phillips
.

Por Benny Morris

National Interest

Un hadith ben coñecido (un dito do profeta Mahoma aceptado polos musulmáns como unha sentenza canónica e de peso), en relación coa posíbel batalla final entre musulmáns e xudeus, di o seguinte: "O Profeta... di: 'A hora do xuízo non virá ate que os musulmáns combatan aos xudeus e os maten, polo que os xudeus esconderanse detrás de árbores e rochas, e entón cada árbore e rocha gritará: "Oh musulmán, oh servo de Aláh, hai un xudeu detrás de min, ven e mátao".
Este hadith cítase na Carta (ou Constitución) Fundacional de Hamas de 1988, a organización fundamentalista palestina que controla a Franxa de Gaza e gañou no 2006 as eleccións xerais palestinas.
E o contido dese hadith recibiu a semana pasada a aprobación dun 73% dos palestinos nunha enquisa realizada conxuntamente pola organización estadounidense Stanley Greenberg, polo Centro Palestino para a Opinión Pública, con sede en Beit Sahur, en Cisxordania, e por Israel Proyect, unha organización que promove a paz internacional sen fins de lucro. Este achado baséase nas longas entrevistas que mantiveron con 1.100 adultos palestinos en Cisxordania e a Franxa de Gaza. Ao redor do 80% dos enquisados coincidiron en que era o deber de todos os musulmáns participar na yihad para erradicar a Israel.
A enquisa tamén atopou que o 61% dos palestinos rexeitaban a formula de Estados Unidos e Israel para unha solución do conflito baseada na existencia de "dous Estados para dous pobos", un para o pobo árabe e o outro para o pobo xudeu. Só o 34% dos palestinos entrevistados apoiaron a solución de "dous Estados para dous pobos".
A enquisa reflicte as décadas de educación e incitación ao seu pobo contra Israel, e en xeral contra os xudeus, por parte da OLP, a Autoridade Palestina (AP) e Hamas. Un 53% dos enquisados favorecía o ensino nas escolas palestinas de cancións que promoven o odio aos xudeus.
Con todo, o 66% dos enquisados aprobou o enfoque gradual da OLP e a AP para unha "solución do problema de Israel", é dicir, a súa aceptación durante unha primeira fase na que habería realmente dous estados, para pasar posteriormente a unha "segunda fase ou etapa", na que se establecería un único estado sobre toda Palestina: un estado palestino de maioría árabe (Hamas rexeita esta estratexia e fala dunha maneira franca de que o seu obxectivo é a eliminación de Israel dun só golpe, sen ningún tipo de fases ou etapas previas ou intermedias, ou de acordos cos xudeus).
A maioría dos resultados da enquisa axustábase a este punto de vista. Só o 1% dos palestinos cre que Xerusalén debería ser a capital de Israel, o 92% pensa que debería ser a capital de Palestina exclusivamente e só o 3% considera que debería ser a capital de ambos estados.
A enquisa tamén reflicte a famosa negativa do histórico líder palestino Yasser Arafat (en Camp David, en xullo de 2000) á hora de vincular historicamente aos xudeus "a Xerusalén e, por extensión, á Terra de Israel/Palestina". O 72% dos enquisados negou que houbese ningún vencello histórico entre o pobo xudeu e Xerusalén.
Curiosamente, a enquisa atopou que só o 22% dos enquisados apoiaba o lanzamento de foguetes contra Israel, o 65% dicía estar a favor dunha solución política-diplomática do conflito e só o 20% prefería o camiño da violencia. Isto reflicte quizais o cansazo do palestino medio ante a duración do conflito e a súa falta de vontade de pagar os custos da violencia, aínda que apoia o obxectivo final da eliminación de Israel. O 83% dos enquisados cre que a prioridade do presidente da ANP Mahmoud Abbas debería ser a creación de postos de traballo. Pero só o 2% pensaba que a prioridade principal debería ser as conversacións de paz con Israel.
A maioría dos palestinos, un 64%, apoia a actual iniciativa da AP de declarar unilateralmente a creación do Estado e obter para iso o apoio da ONU á devandita declaración a finais deste verán.
Talvez o cuarteto internacional que está a empuxar a Israel e aos palestinos para que renoven as negociacións de paz debería tomar en conta esta enquisa, e é que o que nos di a nós é que deberiamos considerar e ter en conta os temores expresados por Netanyahu con respecto aos obxectivos reais do liderado palestino, sobre todo coa súa intención de declarar unilateralmente a independencia e a obtención dun respaldo internacional a un Estado palestino en Cisxordania e a Franxa de Gaza, e ao longo das fronteiras de 1967.
A xente de Abbas, se cremos o que nos di esta enquisa, parece evidente que considera esta iniciativa diplomática como "a primeira fase ou etapa" das súas verdadeiras intencións, e nada máis.

Tirado de Safed-Tzfat

A verdade sobre Cisxordania

Conciso e magnífico video no que Danny Ayalon, viceministro de Exteriores de Israel explica as razóns do conflito en Cisxordania. Moi recomendábel

A inutilidade doutro Estado

Por Gustavo D.Perednik

O xornalista norteamericano Sidney Sion suxeriulle a David Ben Gurión que o Estado xudeu renacido se denominase "Palestina", e o Goberno británico pediulle ao Rei Abdala I de Xordania que non usase ese nome para o seu reino.
Se algún dos dous aceptara teimudo conservar "Palestina", o conflito no medio Oriente non desaparecería, pero polo menos non estaría viciado dunha tolemia semántica que hoxe o envolve. Lonxe de ser unha "milenaria e pacífica nación desposuída", os palestinos son unha nova invención do século XX. Até hai cen anos só aos xudeus aplicábaselles o xentilicio palestinos. Fondo Nacional Palestino, Orquestra Filarmónica Palestina, diario Palestine Post (todos xudeus). Hai unha enciclopedia xudaica integramente accesible en Internet, e é de 1906. Por iso, na enciclopedia abundan "arqueólogos palestinos, rabinos palestinos, profesores palestinos" Todos eles eran, por suposto, xudeus da Terra de Israel.
Os árabes non falaban de palestinos, senón de habitantes da Gran Siria. Non aspiraban á independencia dunha terra que nunca fora independente salvo baixo goberno hebreo. Iso explica que nin sequera nas declaracións das Nacións Unidas aparezan os palestinos. Aínda a celebérrima resolución 242 de novembro de 1967, que foi votada como consecuencia da "ocupación", non menciona aos palestinos. Só fala de refuxiados. Durante a segunda metade do século XX a voz palestinos sufriu unha metamorfose semántica sen parangón. Os xudeus de Sión, no momento de declarar a súa independencia en 1948, asumiron honrosamente a denominación de israelís. Deste xeito abandonaron en terra de ninguén o termo palestinos, que foi paulatinamente deslizándose cara aos árabes, quen entón como hoxe tampouco buscaban a súa independencia senón a destrución do outro. A transmutación semántica axudou aos inimigos de Israel a rescribir a historia, ate que retroproxectaron a súa mitoloxía e chegaron a narrarnos que por obra dos perversos xudeus, sufriu as peores penurias un milenario pobo árabe palestino que, misteriosamente, non figura en ningún documento de século terceiro, quinto, sétimo, noveno, once, trece, quince, dezasete ou dezanove. Parecesen un pobo oculto durante séculos, que agora emerxeu á fulxente luz.
En 1977 aclarouno moi ben Zoher Mossein (xefe de Operacións Militares de Arafat): "Non hai diferenza entre xordanos e palestinos somos membros dunha soa nación. So por razóns políticas coidámonos de salientar a nosa identidade como palestinos, xa que un separado Estado de Palestina será unha arma adicional para loitar contra o sionismo".
A ONU foi sumándose ao invento dun antigo pobo desposuído, e as axencias de noticias pasaron a presentar ao movemento nacional xudeu coma se fose unha aberración imperialista destinada a explotar a unha nación pacífica e lonxeva. Raramente menciónase nos medios que xamais houbo un Estado árabe palestino ou que Jerusalem nunca foi capital de pobo algún salvo dos xudeus. Ou que cando os "territorios ocupados" estiveron en mans árabes (até 1967) e ergo os palestinos poderían proclamar alí a súa independencia, nin se lles ocorreu. Nin sequera proclamaron a Jerusalem, que posuían, como capital. É que os reclamos dos líderes palestinos foron sempre o mero remedo do que Israel fai ou logra.
Respecto diso pregúntase Joseph Farah, xornalista árabe americano "non resulta interesante que antes da guerra do Seis Días non houbo entre os árabes un movemento serio para crear unha patria palestina" Como é posible que os palestinos súbitamente descubriron a súa identidade nacional despois de que Israel vencese na guerra?" Non hai idioma palestino, non hai cultura palestina distintiva. Nunca houbo unha terra chamada Palestina gobernada por palestinos".
A vella é a ameaza
O que non é novo, é a ameaza dos líderes palestinos, secundados por varios Gobernos latinoamericanos, de declarar un Estado árabe adicional na Palestina histórica. Fixérono o 1 de outubro de 1948, cando o mufti de Xerusalén e entusiasta aliado de Hitler, Haj Amin al-Husseini, declarouno en Gaza. Fixérono o 15 de novembro de 1988, cando Arafat declarouno en Alxeria. Case o fan o 13 de setembro de 2000. Parecese que aos líderes palestinos atráelles máis proclamar Estados cos que provocar a Israel, en lugar de crear un Estado para convivir en paz e progreso. Por iso é polo que a xente se confunde e se deixa levar a que "a solución pasa pola creación dun Estado palestino", sen pensar en cal é o problema que vén solucionarse. Se este é a guerra, pois non hai nada nesa "solución" que sequera anuncie unha saída.
A guerra no Próximo Oriente non se desatou porque non había dous Estados para dous pobos. Moi pola contra: cando o 29 de novembro de 1947 a ONU aprobou a creación deles, a guerra se exacerbou; así foi tamén cando os acordos de Oslo puxeron en marcha a creación dun Estado palestino.
O motivo de guerra é un só: os inimigos do Estado xudeu aspiran a que este deixe de existir. Mentres ese obxectivo siga en pé, a guerra se perpetuara. Pola contra, cando ese obxectivo sexa crebado, abriranse as comportas da paz.
As declaracións unilaterais afástannos da solución, porque dan a impresión de que os palestinos non deben negociar para lograr o que esixen, e que poden limitarse a botar man da presión internacional sobre Israel. Esa presión non axuda á paz.
Haberaa cando os palestinos elixan convivir en paz cos xudeus e dedicarse a combater xuntos aos inimigos verdadeiros: o deserto, o atraso, o terrorismo.

Un recoñecemento necesario

Por Abraham B. Yehoshua

La Vanguardia - 13/07/11

A campaña que está a dirixir Israel contra a iniciativa dos palestinos na Organización das Nacións Unidas para que o Estado palestino sexa recoñecido é politicamente errada e moralmente inxusta. A oposición israelí ao recoñecemento por Nacións Unidas do Estado palestino está relacionada, na miña opinión, coa cuestión do recoñecemento internacional das fronteiras de 1967. Repasemos un momento a historia descoñecida para a maioría dos lectores españois. En novembro do ano 1947, a Asemblea das Nacións Unidas, que entón incluía a un terzo dos países que hoxe a forman, decidiu o fin do Mandato británico en Palestina e a creación de dous estados separados, un estado xudeu chamado Israel e outro árabe-palestino. O territorio asignado a ambos estados era máis ou menos equivalente. Do territorio de Eretz Israel-Palestina, que ten uns 27.000 quilómetros cadrados, o Estado xudeu recibiu uns 14.000 (a metade deles deserto) e os palestinos recibiron uns 13.000 quilómetros cadrados.
Os palestinos rexeitaron de forma inequívoca a resolución das Nacións Unidas e iniciaron o ataque ás zonas xudías para destruír o Estado xudeu nada máis nacer, e en maio de 1948, coa proclamación do Estado xudeu, sete países árabes invadiron o territorio do novo Estado xudeu para destruílo por completo.
Israel non soamente defendeuse deses ataques que ameazaban con destruílo, senón que as súas forzas irromperon dentro do futuro Estado palestino que fora conquistado polo Reino de Xordania. E co acordo de armisticio do ano 1949 Xordania anexionouse a metade do territorio que segundo a resolución das Nacións Unidas fora asignado ao Estado palestino. Esas son as fronteiras de 1967 ou, mellor dito, de 1947, que se mencionan constantemente como as fronteiras permanentes recoñecidas pola comunidade internacional como as fronteiras de Israel e da nación palestina. O territorio do Estado de Israel oficial e recoñecido pola comunidade internacional é de 20.000 quilómetros cadrados, mentres que o territorio do Estado palestino (a franxa de Gaza e Cisxordania) é de 7.000 quilómetros cadrados.
Na guerra de 1967 (chamada do Seis Días) o Estado de Israel foi atacado por Exipto e Xordania, Israel conquistou o resto dos territorios palestinos, Cisxordania a Xordania e a franxa de Gaza a Exipto. A franxa de Gaza volveu a mans do Hamas palestino mentres que Cisxordania segue aínda en mans de Israel. A decisión que se tomará por maioría en setembro na Asemblea da Organización das Nacións Unidas refírese de feito só á cuestión territorial do futuro Estado palestino. Nesa resolución, ao meu entender, non se fará mención algunha ao regreso dos refuxiados ao Estado de Israel, nin á cuestión da desmilitarización do Estado palestino.
Tampouco se fará mención a Xerusalén Este como capital do Estado palestino nin tampouco, por suposto, á situación dos asentamentos no futuro Estado palestino. Todos eses problemas deberán ser tratados nas negociacións definitivas con Israel.
Por iso é polo que o recoñecemento do Estado palestino coas fronteiras de 1967, que apoiará a maioría dos países do mundo, non é máis que a consumación do recoñecemento que xa deu a Asemblea das Nacións Unidas co Plan de Partición orixinal de novembro de 1947, unha resolución que no seu momento xa apoiou o Estado de Israel e que é a base da súa lexitimación internacional.
Por tanto, se Israel apoiou con repetidas e reiteradas declaracións o recoñecemento dun Estado palestino, por que se opón á probable resolución das Nacións Unidas? O único motivo, na miña opinión, é a mención das fronteiras de 1967. O Goberno de Israel quere anexionarse partes de Cisxordania, xa sexa polos asentamentos alí situados, xa sexa por razóns de afinidade con algunhas zonas históricas e sacras para os xudeus. Pero debemos saber que as fronteiras de 1967 son o mínimo que merece o Estado palestino, e representan só un cuarto do territorio da Palestina orixinal.
O argumento de Israel de que as fronteiras de 1967 non son seguras é un argumento problemático. É certo que Israel debe defenderse ante unha probable confabulación do Estado palestino co mundo árabe hostil. Pero esa defensa non pode asegurarse con asentamentos civís no medio da poboación palestina nin coa anexión de territorios a un asentamento civil, senón única e exclusivamente con bases militares israelís e internacionais no río Jordán, na fronteira oriental do futuro Estado palestino, co fin de evitar que un exército árabe estranxeiro entre no Estado palestino para atacar desde alí ao Estado xudeu. Tamén sería necesaria posiblemente a instalación de estacións de alerta e vixilancia israelís e internacionais en diversos puntos do Estado palestino para asegurar o seu desmilitarización de armamento pesado.
Todas elas son claras medidas militares que non van en detrimento de a identidade nacional, do mesmo xeito que as bases militares extranxeiras que houbo, e aínda hai, en toda Europa e noutras zonas do mundo durante e despois da guerra fría. Unha base militar é en esencia temporal, hoxe está aquí e mañá, noutras circunstancias, pódese desmantelar. Mentres que os cidadáns israelís que viven nun enclave soberano israelí dentro do Estado palestino son unha constante provocación que orixina odio e constantes enfrontamentos.
Estou moi preocupado ante a posibilidade de que, tras a decisión que tome en setembro a Asemblea Xeral das Nacións Unidas, multitude de cidadáns palestinos, entre eles mulleres e nenos, saian dos pobos e as cidades en manifestacións multitudinarias non violentas, ao estilo do que está a ocorrer ultimamente nos países árabes, contra as colonias israelís e os asentamentos en Cisxordania. Que fará Israel? Enviará ao exército a esmagar pola forza esas manifestacións? Que farán os colonos extremistas ante as manifestacións populares enfronte das súas casas? Terá a Autoridade Nacional Palestina poder para controlar esas manifestacións?
A única forma de evitar ese escenario de conflitos é unha decisión valente por parte de Israel de apoiar a resolución das Nacións Unidas. E como dixo o presidente de Estados Unidos, Barack Obama, no seu último discurso, iniciar de inmediato unha negociación franca e sincera sobre todos os demais problemas controvertidos entre o Estado palestino e Israel no referente ás fronteiras de 1967.

Israel. versión española

Enquisa reveladora sobre a raiz do conflito

Unha nova enquisa revela a verdadeira causa do conflito israeli-palestino

Por Evelyn Gordon

Commentary
.

Velaquí unha enquisa que non reproduciran os xornais occidentais, xa que pon ante os ollos a verdadeira causa do conflito palestino-israelí, pondo de relevo un incómodo dilema: interrogados os enquisados palestinos se estaban dacordo coa declaración do presidente Barack Obama de que "deberían existir dous estados: Palestina como a patria do pobo palestino e Israel como a patria do pobo xudeu", só o 34% dixo que si, mentres que 61% non estivo dacordo.
Por outra banda, un 66% afirmou que o obxectivo dos palestinos non debe reducirse a unha solución permanente de dous Estados, senón que dita solución só deber ser unha etapa intermedia no camiño cara ao obxectivo final: un único Estado palestino en todo o territorio entre o río Jordán e o Mar Mediterráneo -un obxectivo que explica amplamente a súa oposición a recoñecer a Israel como a patria dos xudeus-.
Esta foi unha enquisa seria, realizada polo sociólogo estadounidense Stanley Greenberg e polo Beit Sahour Palestinian Center for Public Opinion a través de entrevistas cara a cara en árabe con 1.100 adultos en Cisxordania e Gaza. E os resultados non fan máis que empeorar o que se esperaba. Como informa Jerusalem Post:
"Consultados sobre o destino de Xerusalén, o 92% dixo que debería ser a capital de Palestina, un 1% dixo que a capital de Israel, un 3% a capital de ambos, e un 4% unha cidade internacional neutral.
O 72% negou os miles de anos de historia xudía en Xerusalén, o 62% apoiou o secuestro soldados do IDF e mantelos como reféns, e o 53% apoiou as cancións e textos que ensinan a odiar aos xudeus nas escolas palestinas.
Cando se lles leu unha cita da Carta de Hamas sobre a necesidade de que se organicen batallóns armados procedentes do mundo árabe e islámico para derrotar aos xudeus, o 80% estivo dacordo. O 73% estivo ademais dacordo cunha cita da Carta (e un hadiz ou tradición atribuída ao profeta Mahoma) sobre a necesidade de matar aos xudeus cando se escondan detrás das pedras e as árbores".

Todos estes resultados contradin a crenza aceptada de que a raíz do problema é a "ocupación" por parte de Israel de Cisxordania e Gaza, e así con que só Israel abandonase os asentamentos alí instalados (inexistentes xa en Gaza), a paz estalaría esa mesma mañá. Pero o caso é que retirarse de Cisxordania e Gaza non servirá de nada se os palestinos non aceptan a existencia dun Estado xudeu baixo calquera tipo de fronteiras, e ven a solución de dous estados como un mero chanzo cara ao obxectivo final da erradicación de Israel -tal como prescribía o famoso plan por etapas da OLP de 1974, que pedía o establecemento dunha "autoridade nacional palestina" en todo o territorio dispoñible, e logo utilizalo como unha base ou trampolín para "completar a liberación de todos os territorios palestinos" -. Parece que para a maioría dos palestinos, case 20 anos despois de conversacións de paz, non cambiaron este obxectivo final. Esta é por tanto a raíz real do conflito e foino desde que Gran Bretaña apoiou primeiramente un "fogar nacional para o pobo xudeu" na Declaración de Balfour de 1917. É por iso que ningún líder palestino foi quen de dicir "si" a calquera oferta de Israel -e nunca estará na medida de facelo, sen importar o grao de melloría da oferta -, a menos que a raíz do conflito sexa superada. Mentres a comunidade internacional non recoñeza esta realidade e siga se querer traballar para cambiar a opinión pública palestina, o "proceso de paz" seguirá sendo un mero esforzo inutil.

Tirado de Safed-Tzfat

"Vostedes os xudeus non son normais".

O ex president de Catalunya recibe a homenaxe do "Sionismo catalán".

Tirado de "El Singular Digital.Cat".

O ex president Jordi Pujol recibiu onte á noite unha cálida homenaxe da Asociación Catalana de Amigos de Israel (ACAI), unha entidade que agrupa a cataláns que ven con simpatía a Israel. aos xudeus e o sionismo dos fundadores do Estado de Israel. O acto reuniu a unhas 150 persoas nunha cea nun céntrico hotel de Barcelona, onde escoitaron un discurso sen andrómenas do ex líder de CiU. Non é habitual escoitar debullar unha visión sobre Oriente Próximo con tantos matices. "Vostedes os xudeus non son normais", espetou Pujol só achegarse ao atril. A número dous da embaixada israelí, Einat Kranz-Neiger e os representantes das catro comunidades xudías de Barcelona presentes no acto, extremaron a atención. Pujol non o dixo en ton pexorativo, senón moi ao contrario. É unha reflexión que ten moi elaborada, "Vostedes mantiveron a súa identidade durante 2.000 anos nas condicións máis adversas, e iso non está ao alcance de todos", insistiu. O ex president atribúe á mística, ao crer que existe unha fe que transcende á persoa, esta grande resistencia do pobo xudeu á inclemencia. O sionismo levou finalmente aos xudeus a construír un país, o que é especialmente valorado por Pujol. "Isto foi unha tolemia, é sensacional", sentenciou. O pobo condenado a desaparecer construíu un Estado. O ex president aproveitou estas características do pobo xudeu para lembrar que por iso se di que son o pobo elixido. "Se vostedes fosen normais, xa non estarían aquí. E tampouco crearían o monoteísmo que deu lugar á primeira conciencia de pobo", engadiu aludindo ao fundamento da cultura occidental. Pero ao final da intervención viuse como Pujol utilizaba estes encomios para pedir á vez contención a Israel. Recoñeceu que a excepcionalidade como pobo dá moito orgullo aos xudeus, pero que en realidade comportalles tamén obrigacións. Daí cre que arrincan algunhas antipatías que sofre Israel. "Se son o pobo elixido, teñen servidumes. O pobo elixido debe estar máis ao servizo dos demais que ninguén", argumentou. A conclusión foi a mesma que dirixiu a finais dos 90 no Knesset (o Parlamento de Israel): hai que buscar unha solución cos palestinos. Pujol defendeu sen ningún matiz a construción do muro de seguridade entre Israel e Cisxordania, porque practicamente suprimiu os atentados suicidas e foi efectivo para a seguridade. "É feo pero o defendo". Pero en cambio opúxose á construción de asentamentos xudeus en territorio palestino. "Como queren que se faga o trato de paz por territorios desta maneira?", Non dubidou en preguntarse.
Á homenaxe asistiron representantes políticos e do mundo cultural. Entre eles estaba o Conseller de Territorio e Sustentabilidade, Lluís Recoder, o tenente de alcalde do Concello de Barcelona Antoni Vives, o director do "Institut Ramon Llull", Vicenç Villatoro, o director do CEO, Jordi Argelaguet, os deputados Josep Rull (CiU) e Alfons López Tena ("Solidaritat"), o ex secretario de comunicació da Generalitat de Catalunya no primeiro tripartito, Miquel Sellarés, e o activista independentista Jaume Renyer, ademais de escritores como Marta Pessarrodona. A xornalista Anna Figuera, autora do libro "Jordi Pujol i els jueus", presentou o acto.

Apúntate, xoga e gaña en Facebook!

Telectric Aviv Experience é un xogo destinado aos usuarios de Facebook, sinxelo e aditivo, co incentivo extra de premiar ao competidor que complete o xogo no menor tempo posíbel, cunha viaxe a Tel Aviv para dúas persoas.

Tel Aviv é unha cidade moderna capital do ocio alternativo e da innovación. É unha cidade de emprendedores, nun país de emprendedores, e entre os máis importantes avances que ten ofrecido ao mundo, atópase o coche eléctrico.

Apúntate ao xogo do verán en Facebook e fai que Telectric Aviv Car conquiste ao maior número posíbel de participantes, a quen transmitiráselles unha imaxe real de Israel.

http://www.telectricaviv.com/

http://www.facebook.com/pages/Telectric-Aviv-Experience/140335676046468

Setembro

Por Daniel Schwarz

Semana.il

O muro de illamento que rodea a Israel na ONU non vai reducirse nin un só centímetro, mesmo se Canadá, Alemaña e, por suposto, EE.UU e Micronesia votan en contra da declaración dun Estado palestino. Barack Obama, quen se mostra interesado en reducir rapidamente a súa presenza militar fóra de EE.UU, sabe que toda acción en favor de renovar as negociacións entre Israel e a Autoridade Palestina exclúe a necesidade dunha intervención militar na rexión. Nas capitais europeas -en especial entre os membros da OTAN, avergoñados polo seu fracaso en Libia-, un enfrontamento diplomático con Israel ante a falta de iniciativa serve como compensación do seu orgullo ferido. A mesma comunidade internacional, cuxa pésima situación ficou ao descuberto ao non tentar nin sequera pór fin ao masacre de cidadáns en Siria, pode por conseguinte consolarse cunha demostración de afecto cara aos palestinos, mentres lanza con vehemencia as súas duras críticas e acusacións en contra de Israel. Mesmo se Israel cumpre cabalmente o seu obxectivo diplomático e logra o respaldo "dunha maioría moral de 30 grandes estados" que non apoiarán a declaración unilateral dun Estado palestino na ONU, o conflito palestino-israelí seguirá encabezando a axenda da política exterior norteamericana e europea ao día seguinte. A comunidade internacional non deixará de atacar a Israel, e o muro de illamento que o rodea na ONU non vai reducirse nin un só centímetro, mesmo se Canadá, Italia, Alemaña e, por suposto, EE.UU e Micronesia votan en contra da declaración dun Estado palestino en setembro. Sumar o voto negativo ou a abstención de Bulgaria e Romanía certamente non cambiará o feito de que Israel é considerado como responsábel directo da sabotaxe da continuación das tratativas. Na ONU saben moi ben que tal acción unilateral non terá ningunha utilidade real para a Autoridade Palestina. Diplomáticos occidentais que simpatizan coa causa israelí afirman que os argumentos que están a presentar aos seus colegas para rebater o apoio á declaración son ben recibidos. Segundo eles, compréndese a denuncia israelí de que unha medida deste tipo non fai máis que socavar o espírito de acordos como os de Oslo, o acordo provisional de 1995 e a Folla de Rutas. Con todo, na análise final, a tese do contra-argumento é que, a falta dunha iniciativa diplomática por parte de Israel, non queda outra que apoiar unha declaración unilateral. Diversas fontes aseguran que Gran Bretaña e Francia aínda non adoptaron unha decisión final en canto á súa votación. Filtracións recentes afirman que votarán a favor e que teñen a intención de presionar a Israel.

.
EE.UU e Europa seguramente tomarán unha decisión final con respecto ao modelo de actuación en materia diplomática antes da votación de setembro logo da recente reunión do Cuarteto en Washington que concluíu sen unha proposta de consenso para impulsar as conversas entre as partes. Netanyahu debería aproveitar dita reunión para executar un movemento audaz: Israel podería informar que votará a favor se o presidente da AP, Mahmud Abbás, se compromete a coordinar a redacción da declaración que presentará na ONU por adiantado cos representantes do Cuarteto. Se Abbás se opuxese, Israel absterase, ou ben, ausentarase da votación, pero Obama e os demais membros do Cuarteto poderían presentar o xesto israelí como unha oferta imposíbel de rexeitar por parte da AP, e como base para renovar as negociacións. Lamentablemente, iso non vai coa visión de Netanyahu. Se Bibi utilizase as mesmas enerxías de lobby que inviste para logar o voto negativo ou a abstención dos países durante a votación de setembro nun esforzo por concibir unha fórmula que logre convencer finalmente á Autoridade Palestina de que retome as conversacións, non chegaría a unha situación na que "unha honorable derrota" sexa considerada por el como un éxito.